Kara Şehrin Kalbi

Sanoitukset

Göz göze geldiğimiz o ilk saniye var ya, işte o gün koptu benim kıyametim, O günden beri konuşmasak da, sensiz geçen her dakika benim esaretim. Düşünmediğim tek bir anım yok, sanki aklım sende rehin kalmış, Bu koca dünya senin üstüne kurulmuş, gerisi yalan dolanla sarılmış. Engel olmak isteyen o ailen, o sahte dostların, hepsi çıksın karşıma, Ben senin sevdan için kafa tuttum şu feleğin kör olası çarkına. ​Para pul diyorlar, ev araba diyorlar; ulan hepsi mezarda toprak olur, Benim gibi adam gibi seveni bu sokaklarda bir daha kim bulur? Sadakat benim kanımda var, vefayı ben sokak lambalarının altında öğrendim, Ben senin o geçmişine, seni yoran o insanlara bin defa sövdüm de geldim. Bakma öyle sinirli hallerime, bakma sesimin sert çıktığına, Babasız büyüyen bir çocuğun sığındığı o tek liman sensin, anlasana. ​Sırtımı yaslayacak bir dağım olmadı benim, rüzgar vurdukça ben sertleştim, Hayat bana gülmedi ki, ben de gülmeyi senin o masum yüzünde seçtim. Korkuyorum Kübra, yemin ederim en çok senin benden geçmenden korkuyorum, Bir yanlış yapmandan, bu kadar emeği bir kalemde silmenden korkuyorum. Sen benim en değerlimsin, bu hayattaki tek gerçeğim, son kalem, Seni benden almaya kimsenin gücü yetmez, yıkarım ulan bu dünyayı gerekirse, dönmem!