BİZE BAK

מילים

[Giriş – çok yumuşak] Bana uzun cümleler göndermedin... Fotoğraflar gönderdin. Ve biliyor musun ben ne gördüm? Kavga görmedim. Kırgınlık görmedim. Bir son görmedim. Bizi gördüm. [1. Kıta] Bir bak şu fotoğraflara, bir bak bize. Gözlerimize bak, nasıl gülüyoruz. Güneş yüzümüzde, gökyüzü üstümüzde, sanki dünya o an sadece ikimizden ibaretmiş. Arabada bir öpücük, yanağımda nefesin, yan yana çekilmiş o küçük mutlu anlar. Hiçbir şey söylemeden birbirimizi anladığımız günler vardı. Bir bakış yetiyordu. Bir gülüş yetiyordu. Ve şimdi bu fotoğraflara bakınca şunu biliyorum: O mutluluk gerçekti. [Ön Nakarat] Belki bazı şeyleri unuttuk. Belki kırgınlık çok büyüdü. Ama fotoğraflar yalan söylemez. Gözlerimizdeki ışık, yüzümüzdeki huzur, birbirimize bakışımız... Hepsi hâlâ orada. [Nakarat] Bize bak... Bir kez daha bize bak. Gözlerimize bak, nasıl parlıyoruz. Güneşe bak, gökyüzüne bak, o günlerde ne kadar kaygısızmışız. Bize bak... O zamanlar sen ve bendik. Mükemmel değildik, ama gerçekti. Ve eğer bugün sadece bir hatıra kaldıysa, bırak güzel kalsın. Çünkü bu fotoğraflara bakınca kimse bana aramızda sevgi yoktu diyemez. [Rap] Ben yazı görüyorum. Güneşi görüyorum. Seni görüyorum. Bizi görüyorum. Arabada geçen yolları, birlikte gülüşümüzü, senin başını bana yaslayışını, benim sana bakışımı. Saçlarıma dokunduğun anları, yanağıma kondurduğun öpücükleri, senin gülüşünü, benim sana bakarken dünyayı unutmuş hâlimi. Evet, kavga ettik. Evet, yorulduk. İki güçlü karakter, iki inatçı kalp. Bazen neden birbirimizi seçtiğimizi unuttuk. Ama sonra şu fotoğraflara bakıyorum. Ve diyorum ki: Bunu oynayamazsın. Bunu uyduramazsın. İnsan içinde hiçbir şey olmayan birine böyle bakmaz. [2. Nakarat] Bize bak... Bir kez daha bize bak. Gözlerimize bak, nasıl parlıyoruz. O günlerde hava bile başka gibiydi. Güneş daha sıcaktı. Gökyüzü daha açık. Bize bak... O zamanlar sen ve bendik. Belki kısa sürdü, ama güçlüydü. Ve ne kadar kırılmış olsak da güzel olanı çirkinleştirmeyelim. [Köprü – müzik çok azalır] Sonra bir fotoğraf görüyorum... Ben tek başımayım. Ama o fotoğrafta bile sen varsın. Çünkü kameranın arkasında sendin. Bana bakan sendin. O anı saklayan sendin. O fotoğrafı çeken sendin. Ve şimdi onu bana geri gönderiyorsun. Belki de bazı fotoğraflar bin kelimeden daha çok şey söyler. [Rap – daha güçlü] Hayır, sana yalvarmayacağım. Seni zorlamayacağım. Bitmiş bir şeyi zorla tutmaya çalışmayacağım. Ama şunu da söylemeyeceğim: “Hiçbir şey değildi.” Çünkü ben oradaydım. Sen oradaydın. Biz yaşadık. Her gülüşü. Her öpücüğü. Her yolu. Her bakışı. Her dokunuşu. Bu bir hayal değildi. Bu bizim hayatımızdı. Belki kısa. Belki zor. Belki bazen imkânsız. Ama gerçekti. Hem de çok gerçekti. [Son Nakarat – büyük] BİZE BAK! Kim olduğumuza bak. Ne hissettiğimize bak. Bir zamanlar birbirimizi nasıl sevdiğimize bak. BİZE BAK! Belki yollarımız buradan sonra ayrılıyor. Ama bazı insanlar hayatından çıkar... kalbinden tamamen çıkamaz. Bir gün bu fotoğraflara tekrar bakarsan, sadece nasıl bittiğini hatırlama. Nasıl başladığını da hatırla. Güneşi hatırla. Gökyüzünü hatırla. O gülüşü hatırla. O bakışları hatırla. Ve bizi hatırla. [Çıkış – fısıltı gibi] Bana fotoğraflar gönderdin... Belki ne yazacağını bilmiyordun. Gerek de yoktu. Ben baktım. Ben anladım. Seni gördüm. Kendimi gördüm. Ama en çok... bizi gördüm.