دیهه‌های دور

מילים

[Verse 1] از دیهه‌هایِ دور از کلبه‌هایِ تنگ از کوچه‌هایِ روی به بازارهایِ فقر با معده‌هایِ خالی با مشت‌هایِ باز آغاز می‌شویم توهین شده با مرگ‌هایِ زودرسِ ساده از راه می‌رسیم دستانمان نه درخورِ آرامش پاهایمان نه درخورِ آسودن ما را فقیر ساخته‌اند تحقیر کرده‌اند [Pre-Chorus] از آسیاب‌هایِ قدیمی با شیوه‌هایِ کهنة تولید یکنواخت قد می‌کشیم هر صبح هر زخم هر نام [Chorus] ما را جهانِ سوّم از آن گویند ما را جهانِ سوّم از آن گویند اما دل‌هامان سنگ نیست ما از خاک برمی‌خیزیم ما را جهانِ سوّم از آن گویند ما را جهانِ سوّم از آن گویند نامِ ما را خط نزن ما هنوز اینجاییم [Verse 2] وز کُردهایِ کوچکِ شالیزار با گونه‌گون علامتِ بیماری از دست می‌رویم وَ می‌میریم دودِ نم‌گرفته بر سقفِ خانه دستِ پینه‌بسته بر سنگِ سرد کودک به خواب می‌رود با نانِ نرسیده و مادر با چشمِ بیدار [Pre-Chorus] دیوانگانِ آن سویِ کوهساران لشکرکشانِ آن سویِ دریاها جغرافیایِ زندگیِ ما را با خطی کج تقسیم کرده‌اند [Chorus] ما را جهانِ سوّم از آن گویند ما را جهانِ سوّم از آن گویند اما دل‌هامان سنگ نیست ما از خاک برمی‌خیزیم ما را جهانِ سوّم از آن گویند ما را جهانِ سوّم از آن گویند نامِ ما را خط نزن ما هنوز اینجاییم [Bridge] ما سهمِ خود را از نانِ کوتاه از راهِ دور از صبحِ بی‌نام پس می‌گیریم از دهانِ خاک از حنجره‌هایِ خسته یک صدا بلند می‌شود که تا فردا می‌رسد [Final Chorus] ما را جهانِ سوّم از آن گویند ما را جهانِ سوّم از آن گویند اما دل‌هامان سنگ نیست ما از خاک برمی‌خیزیم ما را جهانِ سوّم از آن گویند ما را جهانِ سوّم از آن گویند نامِ ما را خط نزن ما هنوز اینجاییم