Zorgelijk

מילים

Vers 1 Ik mocht kijken achter het gordijn, Bij meerzorg waar niemand zichzelf nog wil zijn. Onder bomen, stil en zwaar, waar de stad wegkijkt maar de pijn blijft daar. Een buitenplaats net buiten het licht, waar de nacht elke naam uit wist. Ze tekenen toekomst, koud op papier, maar niemand wil zien wat er gebeurt hier. Pre-Chorus En de dagen trekken langzaam voorbij, Onzichtbaar, afgelegen, alsof dit niet bestaat. Het is, alsof je langzaam oplost als mens, wanneer niemand nog weet dat je daar bent. Refrein Ik kijk in hun ogen, en ik voel dat verlangen. Geen grote woorden, geen mooie belangen. Ik voel hetzelfde, die leegte in mij. Ik wil nog leven, maar ik ben de weg al kwijt. Ze noemen het gebroken, alsof één woord genoeg kan zijn. Maar niemand op deze aarde kiest vrijwillig voor pijn. Vers 2 Als het licht door de takken breekt, komt uit elke kamer iemand mee. Met rugzakken vol oude verhalen, en dromen die ooit zo anders waren. Een broodje. Een kop koffie. En iemand die even blijft staan. Een arm om een schouder, genoeg om één dag door te gaan. Onder die bomen van meerzorg Verscholen in het bos Wordt een taal gesproken Die niemand anders nog verstaat. Geen oordeel. Geen masker. Geen schijn. Alleen proberen weer mens te zijn. Bridge Het scheelt soms minder dan we denken. Eén ontslag. Eén verlies. Eén verkeerde afslag. Eén nacht zonder thuis. En je bent hier. Soms is de afstand tussen “wij” en “zij” niet meer dan één slechte dag in een verkeerd leven. Laatste Refrein Ik kijk in hun ogen, en ineens zie ik mezelf. Tussen de scherven brandt dezelfde hel. Ik wil wel verder, maar ik weet niet hoe. Ze zeggen: “Gebroken”, alsof dat alles zegt. Want achter ieder gezicht schuilt een verhaal dat niemand ooit leest. Misschien is liefde soms niet meer dan dit. Een broodje. Een kop koffie. En iemand die jouw naam niet vergeet. Outro Onder de bomen begint weer een dag. Bij meerzorg uit de wind De stad wordt wakker, trekt haar kostuum weer aan, en doet alsof er vannacht niets is gebeurd.