Plastic naar Licht

Versuri

**Van plastic tas naar thuis** **Couplet 1** Ze ging met haar kind door lege dagen, met duizend zorgen en weinig vragen. Geen geld meer over, geen veilige grond, maar voor haar kind hield ze zich staande, gezond. Met een shoppertas Ze gaf haar lichaam, maar niet haar dromen, voor brood op tafel, om rond te komen. Ze lachte naar buiten, verborg haar verdriet, want niemand mocht weten hoe diep ze viel. **Refrein** Van een plastic tas naar een sleutel in haar hand, van slapeloze nachten naar een eigen kleine kant. Ze liep door de storm, al wist ze niet waarheen, maar ergens bleef een lichtje branden — ze was nooit echt alleen. Van schulden en schaamte naar liefde en kracht, ze heeft haar leven teruggebracht. **Couplet 2** Bij familie, bij vrienden, op banken en vloeren, bleef ze haar kind door de nachten heen voeren. Haar post bleef dicht, de brieven ongezien, want achter elke envelop lag weer een nieuw misschien. Toen kwam De Wonne, een deur ging open, mensen die hielpen, weer durven hopen. Ze kreeg een huisje, een plek om te zijn, een eigen voordeur na zoveel pijn. **Refrein** Van een plastic tas naar een sleutel in haar hand, van slapeloze nachten naar een eigen kleine kant. Ze liep door de storm, al wist ze niet waarheen, maar ergens bleef een lichtje branden — ze was nooit echt alleen. Van schulden en schaamte naar liefde en kracht, ze heeft haar leven teruggebracht. **Couplet 3** Toen kwam een man die haar liefde beloofde, maar de fles was sterker dan hij ooit geloofde. Hij dronk zijn verdriet tot zijn lichaam zweeg, en liet haar achter met een hart dat brak en leeg. Ze huilde om hem, om wat had kunnen zijn, maar vond langzaam weer haar eigen lijn. En toen kwam liefde, zacht en oprecht, een man die haar zag zoals ze werkelijk leeft. **Bridge** Nu heeft ze een huisje, een thuis en een hand, een liefde die blijft, die haar echt begrijpt. Ze is ontzettend gek op hem, diep en vrij, alsof na al die jaren het geluk eindelijk zei: “Je hoeft niet meer te vluchten, je hoeft niet meer bang te zijn. Je mag nu blijven staan, je mag gelukkig zijn.” **Laatste refrein** Van een plastic tas naar een sleutel in haar hand, van gebroken dromen naar een toekomst aan de kant. Ze werkt weer, ze leeft weer, ze kijkt vooruit, de deur naar vroeger valt langzaam dicht. En als ze straks stopt met werken, doet ze dat niet omdat ze moet, maar omdat ze anderen helpen wil — omdat het met haar goed gaat, goed. Van niemand vertrouwen naar liefde dichtbij, ze heeft haar leven terug… en eindelijk is ze vrij.