Ponury 3

Versuri

Dobra, Ponurak, przesadziłeś — teraz wracam bez taryfy, bo masz zgniłe te teksty — „Pleśniak” pasowałby ci bardziej. Ponurak tylko z nazwy, boś się za twardziela podawał, tak czy siak — cipa to cipa, choćby kozaka udawał. Ty się prężysz przed kolegami, zgrywasz kozaka — więzienne gadanie, ja ci zdejmę tę fasadę — w twoim więzieniu to ja będę gadem. Dużo pozy, dużo dymu, dużo grania, udawania, a gdy sam zostajesz w domu — kompleks, płacz i skamlania. Wokół banda przydupasów, każdy klaszcze, każdy kiwa, jeden słabszy od drugiego, ale razem wielka siła. Kółko wzajemnej adoracji, wazelina, zero skilla, jeden rzuci marną zwrotkę, drugi krzyczy: „ale zabił!”. Chcesz oceniać moje punche? Najpierw pokaż własne, bracie, bo „siostra, laska, lody, kurwa” — to nie punch, to tani papier. Każdy debil umie bluzgać, każdy może rzucać mięsem, sztuka polega na tym, żeby jednym wersem zgasić miejsce. Ty wyciągasz cudze kobiety, bo już nie masz argumentu, ja rozbieram twoje wersy, słowo po słowie, bez fermentu. Ty masz rodzinny repertuar, ja mam rytm i obserwację, ty masz brudne fantazjowanie, ja mam rymy i narrację. Mówisz, że tu „nie ma punchy”? To już pierwszy jest na wejściu, ty masz punch jak pusty nabój — robi hałas, nie ma sensu. Krytyk z ciebie wielki, tylko warsztat gdzieś się zgubił, tyle mówisz o rapie, że aż rap się ciebie wstydzi. Ja to robię total dla fanu, nie potrzebuję korony, nie mam parcia na piedestał, nie gram żadnej cudzej roli. Hip-hop to nie tylko nuta, którą włączysz i wyłączysz, to jest klimat, ludzie, życie, sposób, w jaki świat oglądasz. To koncerty, stare składy, pierwsze bity, pierwsze płyty, to zajawka, która została, choć się zmienia cały rynek. Wiele przeżyłem, wiele widziałem, nie potrzebuję bajek, nie udaję gangstera po to, żeby zrobić dobry kawałek. Wspierałem ludzi w rapie, zanim zasięg znaczył wszystko, niejednemu podałem rękę, kiedy grunt usuwał się blisko. Nie dla lajków, nie dla zdjęcia, nie dla punktów na profilu, więc nie ucz mnie czym jest hip-hop, bo znam go w innym stylu. Ty się spinasz, że coś śpiewam? Rap ma przecież sto odcieni, może płynąć, może ciąć, może krzyczeć, może zmienić. Nie ma jednej świętej formy, nie ma jednej drogi w bit, a największy błąd łaka? Myśleć, że zna każdy styl. Mówisz „to nie hip-hop”, jakbyś dostał akt własności, jakby kultura była twoja i prosiła cię o zgodę. Ty pilnujesz bramy rapu? Kto ci dał do bramy klucze? Bo ja widzę tylko ciecia, który krzyczy: „ja was wpuszczę!”. Ponurak? Nie — „Pleśniak” brzmi już dużo precyzyjniej, bo jak wersy gniją w środku, to i ksywa brzmi prawdziwiej. Flow ci chodzi jak po lodzie, wers się ślizga, rytm ucieka, a ty dalej robisz minę, jakby właśnie pękła scena. Ja tam widzę kilka profili, tych plujących jadem debili, jeden drugiemu pompuje ego, żeby się mocniejsi czuli. AI chyba o Ponuraku samo tekstu by nie napisało, chyba że słynie z tego, że cwel z niego jakich mało. Pięciu pluje jednym jadem, każdy myśli, że jest groźny, ale pięć zer obok siebie dalej nie robi zera mocnym. Wy chcecie być krytykami? To najpierw poznajcie warsztat, gdzie jest rytm, gdzie jest akcent, gdzie jest puenta, gdzie jest prawda. Ty jesteś zwykłym łakiem — i to nie tani epitet, łak to typ, co gada „umiem”, ale nie pokaże wyniku. Łak to typ, co szuka błędów, bo sam nie ma nic do dania, łak to typ, co żyje cudzym, bo mu brak własnego zdania. Nie potrzebuję twojej siostry, twojej laski, twojej matki, żeby zrobić ci diss celny — mam wystarczająco twoich wpadek. Właśnie tym się różni punch od zwykłego obrażania: ja mam ciebie na celowniku, ty masz losowe otoczenia. Ty masz jad — ja mam technikę, ty masz bluzg — ja mam linijkę. Ty masz bandę — ja mam bit, ty masz dym — ja robię hit. Więc wróć, Ponurak, do ekipy, niech ci znowu biją brawo, niech wam wzajemnie rośnie ego, skoro to wam robi radość. Tylko następnym razem, zanim powiesz „brak punchline’ów”, weź kartkę, policz swoje — i zobaczysz wielkie zero.