Gökyüzü Kıyısında Yansıma

Låttext

(Verse 1 - Uyanış ve Sarhoşluk) Bir kadeh döktüm gecenin siyah cübbesine, Aklım pervaneydi, düştü kendi har ateşine. Ne varlığım bir nişanedir bu imtihan meydanında, Ne yokluğum zarar verir alemin dervişine. Ben ki kuyumcu ocağında bir kıvılcımdım; Söndüm sanma, o körüğün nefesi hâlâ içimde. Şarap bitti, kadeh kırıldı, saki uykuda, Ben ise dilsiz bir sarhoşum, sarhoşluğum kendi içimde... (Verse 2 - Ayna ve Gölge) Ayna oldum, sırrımı kazıdım kendi yüzümden, Seni gördüm sanırken, meğer geçmişimmiş gözümden süzülen. Bülbülün güle feryadı meğer bir saltanat masalıymış; Ben dilsiz bir toprak gibi, kokunla köklerimden sürünen. Hangi kilit tutabilir bir gölgenin duvardaki kayboluşunu? Hangi rüzgar unutturur toprağa yağmurun kokusunu? Şimdi yıkık bir harabeyim, altında hazine saklı; Mimar sensin, yıkan da sen... Hangisine yanayım? (Verse 3 - Kuyudaki Gökyüzü) Rüzgarın avucunda tuttuğu bir avuç toz gibiyim, Hem her zerrede varım, hem de hiç yok gibiyim. Aşk dediğin karanlık kuyu, Yusuf’u tam içindedir; Kervan geçse ne çıkar, ben o kuyunun dibinde gökyüzüyüm. Yak bütün yaprakları, geriye tek bir kök kalsın, Bırak bu beden devrilsin, ruhum kabuğundan sıyrılsın. Çünkü külün gördüğü o kadim rüyayı, Ateşten geçmeyen biri nasıl anlasın?.. (Verse 4 - Hiçlik ve Vedaname) Suskunluğum bir duadır, duyanı yalnız bu gece, Bir ömür aradım o mana yüklü kelimeyi, meğer tek bir hece. Ne tevil et artık beni, ne de bir kalıba biç; Ben o sonsuz okyanusta boğulan tek bir damla HİÇ. Yol biter, kervan durur, menzil geride kalır, Söz tükenir ama o derin sızı hep baki kalır...