Stille Schrecken

เนื้อเพลง

BİLSEYDİN [Giriş – hafif piyano] Adımı biliyorsun… ama hikâyemi değil. Ve belki de bilmiyorsun, benden bir parçanın hâlâ sende kaldığını. [Bölüm 1] Daha çocuktum, susmayı öğrendiğimde, gidenleri gördüm, kimseye “kal” diyemedim. Her yara biraz daha eksiltti beni, sonra sen geldin… ve ilk kez sadece hayatta kalmak istemedim. Bir bakışın vardı, içimdeki bütün savaşları susturan. Hayatımda ilk defa bir insan bana yuva gibi geldi. Ama ben kalmayı bilemeyecek kadar yaralıydım. Ve şimdi sen yoksun. [Nakarat] Bir bilseydin, geceleri kaç kere fotoğraflarına baktığımı, gözlerimde yaşlarla bu acının bir gün biteceğine inanmaya çalıştığımı. Bir bilseydin, ne kadar çok istedim o kişinin sen olmanı; bunca yıldan sonra kalbimin nihayet yanında huzur bulmasını. Ben çok şey atlattım… Ama seni kaybetmek, hayatta kalmanın kazanmak gibi hissettirmediği ilk şeydi. [Bölüm 2] Belki şimdi başkasının yanında uyuyorsun, benim veremediğim her şeyi sana veren birinin. Belki sen ona “yuvam” diyorsun… Benimse sen gittikten sonra hiçbir yer evim olmadı. Ve en acısı ne biliyor musun? Mutlu olmanı istiyorum. O mutluluğun içinde ben olmasam bile. Sana asla “Dön, beni kurtar” demem. Sadece keşke beni, kendimi kurtarmayı öğrendikten sonra tanısaydın. Belki o zaman seni severken seni kaybetmezdim. [Final Nakarat] Bir bilseydin, adını kaç gece telefonuma yazıp tekrar sildiğimi… Çünkü artık sana ulaşmaya hakkım olmadığını biliyorum. Ve biri bana sorsa: “Başka bir hayatta onu yine arar mıydın?” Her birinde. Seni bulmak için bin hayat gerekseydi, bininde de o bakışını arardım… Bana hayatımda ilk kez bir insanın yuva gibi hissettirdiği o bakışı. [Çıkış – fısıltıyla] Belki seni ne kadar sevdiğimi hiç öğrenmeyeceksin. Ve belki de cezam tam olarak bu: Yuvanın nasıl hissettirdiğini nihayet öğrendim… ama artık eve dönemiyorum.