Wroro

เนื้อเพลง

**[Intro]** Dobra, ziom — ja wiem, że to nie „8 Mila”, że może zaraz zrobię tu z siebie debila. Ale w rapie właśnie o to przecież chodzi — żeby żyć trochę lżej i czasem po chmurach chodzić. Nie będę udawał, że od dziecka byłem MC, bo nie byłem raperem — pomijam tę kwestię. Ale jeśli pytasz, po co dzisiaj stoję przy bicie — hip-hop był ze mną praktycznie całe życie. **[Zwrotka 1]** Poznałem go wcześniej, nim sam coś nagrywałem, gdy ci, których dziś nazywam klasyką, dopiero poznawałem. Chłopaki zaczynali swoją drogę lata wcześniej, a ja łapałem kasety, wersy, refreny i treści. Młodzi dzisiaj często nie znają tej historii: Grammatik z Eldo — tekst, który siedział w głowie. Fenomen, Wychowani na Błędach, Sokół, czekałem na nowe kasety, potem płyty co roku. Fisz, Łona, Pezet — każdy robił robotę, nawet Tedunio… pozdrawiam tę ciotę. Peja, Chada, Pyskaty, Kasta — były ikony, chłopy prosto z miasta, a nie produkt wymyślony. Potem O.S.T.R. — i wszyscy zajarani, Włodi, Małolat — przez osiedla dobrze znani. Każdy miał swój charakter, swój język, swój styl, nie trzeba było pytać, kto jest kim — wystarczył bit. **[Refren]** Hip-hop był ze mną, zanim wszedłem pod bit, zanim przyszło mi do głowy, żeby samemu coś śnić. Na boisku, na koncertach, gdy zmieniał się świat, zmieniały się czasy — ze mną zostawał rap. Nie muszę być raperem, żeby wiedzieć, co czuję, za wszystkie dobre chwile tej muzyce salutuję. Wrocław w sercu, siedem-jeden — mój znak, mogło zmienić się wszystko — ale został rap. **[Zwrotka 2]** Hip-hop był ze mną, kiedy w kosza grałem, gdy leciałem za piłką i o świecie zapominałem. Był też wtedy, kiedy byłem połamany, szpitale, białe ściany, kolejne chore plany. Kiedy człowiek leży sam i ma za dużo czasu, dobry numer potrafi zrobić więcej niż hałas. Zakładasz słuchawki — i choć świat trochę boli, ktoś obcy mówi wers, który trafia dokładnie w to, co boli. Rap połączył mnie też z wieloma osobami, dla jednych do dziś szacun, inni wyszli pajacami. Tak to działa — muzyka otwiera różne drzwi, czasem poznajesz brata, czasem typa, którego nie chcesz znać już nigdy. Koncerty, festyny, hip-hopowe noce, ręce w górze, gardło zdarte, bas uderzał najmocniej. A potem poranek — kac urywał nam głowę, ale wieczorem człowiek już planował akcje nowe. **[Refren]** Hip-hop był ze mną, zanim wszedłem pod bit, zanim przyszło mi do głowy, żeby samemu coś śnić. Na boisku, na koncertach, gdy zmieniał się świat, zmieniały się czasy — ze mną zostawał rap. Nie muszę być raperem, żeby wiedzieć, co czuję, za wszystkie dobre chwile tej muzyce salutuję. Wrocław w sercu, siedem-jeden — mój znak, mogło zmienić się wszystko — ale został rap. **[Zwrotka 3]** A dzisiaj? Inne czasy, inna fala, inne granie, więcej melodii, efektów, mniej treści czasami. Seks, dragi, kasa — w kółko te same tematy, czasem ciężko mi powiedzieć, czy to jeszcze są rapy. Bardziej hip-hopolo skrojone pod TikToka, żeby refren siadł w piętnaście sekund i poszedł w obieg po blokach. Rozumiem rynek — każdy chce zarobić swoje, tylko czasem za wynikiem gdzieś ginie charakter i korzeń. Ale nie będę mówił, że kiedyś wszystko było lepsze, bo każde pokolenie musi znaleźć własną przestrzeń. Niech robią swoje — ja też robię po swojemu, bez napinki, bez korony, bez udowadniania czegokolwiek nikomu. Bo ja hip-hop szanuję nie za liczby i wyniki, nie za followersów, streamy, nagrody i klipy. Szanuję go za ludzi, wspomnienia i momenty, za te wszystkie lata, gdy był obok konsekwentnie. **[Outro]** Więc dobra, ziom — może to nie „8 Mila”, może ktoś się zaśmieje: „Patrz, co odpierdolił typ dzisiaj”. I dobrze. Ja już nie muszę nikomu nic dowodzić. Mam ochotę zrobić rap — to będę rap robić. Bo wcześniej go słuchałem. Dzisiaj czasem sam coś napiszę. I może właśnie o to chodzi w całym hip-hopie — żeby być sobą, kiedy robi się trochę ciszej. Wrocław. Siedem-jeden. Szacunek dla klasyki. Yooo.