Król Majorki

เนื้อเพลง

[INTRO — piano, cicho] Patrzysz w lustro jak w ołtarz, jakby świat miał klęknąć dziś. Mówisz: baby, I’m a star, a za drzwiami — zwykły śmiech i cisza. [ZWROTKA 1] Dawid kocha własny cień, bo ten nigdy nie zaprzeczy. W jego głowie golden chain, w realu — same puste rzeczy. Mówi: I’m the boss, I’m the king, każdy plan już prawie milion, ale kiedy trzeba zrobić — nagle znika cały vision. Chcesz być szejkiem, chcesz być star, w białej koszuli na yacht, Balearic Sea, cigar, jakby Netflix kręcił twój świat. Tylko ludzie patrzą z boku: „Stary, komu wciskasz kit?” Bo im dłużej grasz magnata, tym wyraźniej widać pic. [PRE-CHORUS] Ty budujesz siebie z bajek, każda bajka większa dziś. Jeszcze piętro, jeszcze pałac, jeszcze jedno: look at me. Ale papier moknie szybko, kiedy spada pierwszy deszcz, i zostaje tylko chłopak, który chciał być kimś… lecz nie wie kim jest. [REFREN] Oh Dawid, Dawid, zakochany w sobie tak, serce bije tylko wtedy, kiedy lustro mówi: star. Chcesz wyruchać cały świat — nie w łóżku, tylko robić wszystkich w chuja, brat, myśląc, że to właśnie spryt, że jak kłamiesz pierwszy, znaczy — wygrałeś wyścig. Oh Dawid, paper king, papierowy zamek, plastikowy bling. Na Majorce stawiasz tron, choć nikt jeszcze nie wie, kim ty kurwa jesteś stąd. Ale poznają — o tak, tylko nie tak, jak chciałbyś sam. Nie jako boss, nie jako don, tylko: „Patrz, to ten od bajek. Znam ten ton.” [ZWROTKA 2] Mówisz ludziom: „Mam kontakty”, „Ja załatwię”, „Ja to znam”. Każdy słyszy inną wersję, każdy dostaje inny plan. Jednemu: brother, trust me, drugiemu: „Ty jesteś mój człowiek”. Trzeciemu: „Wkrótce będę wielki”, czwartemu: „Już jestem wielki” — kurwa, człowiek… I tak płyniesz na tym jachcie, którego jeszcze nawet nie masz, wokół zamku z talii kart, który sam dla siebie sprzedałeś. Wannabe sheikh, wannabe boss, wannabe legend, wannabe god. Tylko kiedy gasną światła, nikt nie krzyczy: give him more. Bo ludzie nie widzą gwiazdy, widzą faceta, co chce błyszczeć. Nie widzą króla bez korony, widzą kogoś, kto za bardzo chce ją mieć. [PRE-CHORUS 2] I może właśnie dlatego ciągle musisz mówić: „Ja”. Bo gdybyś przez chwilę zamilkł, kto by wtedy podziwiał? Cały pałac z autopromocji, każdy mur to nowy fake. A pod spodem zwykłe pytanie: Am I enough? Am I great? [REFREN] Oh Dawid, Dawid, zakochany w sobie tak, serce bije tylko wtedy, kiedy lustro mówi: star. Chcesz wyruchać cały świat — nie w łóżku, tylko robić wszystkich w chuja, brat, myśląc, że to właśnie spryt, że jak kłamiesz pierwszy, znaczy — wygrałeś wyścig. Oh Dawid, paper king, papierowy zamek, plastikowy bling. Na Majorce stawiasz tron, choć nikt jeszcze nie wie, kim ty kurwa jesteś stąd. Ale poznają — o tak, tylko nie tak, jak chciałbyś sam. Nie jako boss, nie jako don, tylko: „Patrz, to ten od bajek. Znam ten ton.” [BRIDGE — dark pop, wolniej] Love yourself, love yourself, aż zabraknie miejsca dla innych. Trust yourself, praise yourself, aż każdy wokół stanie się winny. Ty nie przegrywasz — „to system”. Ty nie kłamiesz — „to strategia”. Ty nie zawodzisz — „źle zrozumieli”. Zawsze kurwa jakaś wersja. A kiedy wszyscy już odchodzą, mówisz: „Nie byli mnie warci”. Bo łatwiej zostać królem pustki, niż przyznać: „Spierdoliłem relacje.” [ZWROTKA 3] Chciałeś być tym, który wszystkich przechytrzy, wykorzysta, ogra. Każdy człowiek jak pionek, każda znajomość jak droga. Tylko pionki mają pamięć, i gadają między sobą. Jeden mówi drugiemu: „Uważaj na niego, znam go.” I nagle twoja wielka legenda rośnie szybciej, niż chciałeś sam. Nie legenda o sukcesie, lecz o tym, jak wciskasz kit od lat. Majorka świeci pięknym słońcem, Morze Balearskie lśni, a ty pływasz w kółko jachtem w swojej głowie — dzień po dniu. Bo prawdziwy świat jest prostszy: na respekt trzeba sobie zapracować. Nie wystarczy mówić I’m the boss, żeby ktoś chciał cię szanować. [FINAL CHORUS — mocno] Oh Dawid, Dawid, zakochany w sobie tak, zrobiłeś z własnego ego najwierniejszy prywatny świat. Każdy bullshit, każdy plan, każdy bro, believe me, soon I’ll be the man. Paper castle, paper crown, jeden podmuch — everything falls down. Chciałeś wszystkich zrobić w chuja, myśląc: „To ja gram, a oni tańczą.” Tylko finał jest odwrotny, bo już każdy zna ten schemat. Nie musisz mówić, kim ty jesteś — twoja reputacja mówi za ciebie teraz. [OUTRO — piano] Wannabe boss… wannabe star… wannabe sheikh on a rented yacht. Król własnego odbicia, książę pustych słów. Papierowy zamek stoi… aż zawieje znów.