Demonologia, cień miasta

Sanoitukset

[Intro] Miasto zamyka bramy, wiatr przynosi zły znak, na murze czarny krąg, pod nim milczy bruk. [Zwrotka 1] Pod blokiem pęka cisza, klatka liczy każdy krok, na schodach zimny oddech, w szybie obcy wzrok. Szept z piwnicy zna imiona, których nie mówi nikt, a latarnie gasną równo, jakby ktoś odliczał dni. Z księgi zdartej z półki spada popiół, stary kurz, każda kreska kreśli znak, każdy znak otwiera próg. Nie mam srebra, nie mam krzyża, tylko prawdę w kilku słowach, trzymam fason, kiedy noc chce mi wejść do głowy. [Refren] Demonologia, cień miasta — czarny ślad na ścianie, między blokiem a otchłanią trwa ostatnie starcie. Demonologia, cień miasta — nie odwracam twarzy, choć pod skórą zimny lęk po cichu się żarzy. [Zwrotka 2] Na przystanku stary plakat drży, choć nie ma wiatru, ciemna postać stoi obok, nie odbija się w szkle. W kieszeni mam notatki, kilka nazw i kredę, rysuję krąg na betonie, zanim wejdę w ciemność. Słyszę kroki ponad dachem, choć tam nie ma dróg, a z otwartego kanału płynie szept jak głód. Nie każda bestia ma pazury, nie każdy potwór kły, czasem siedzi przy twoim stole i powtarza: „to ty”. [Refren] Demonologia, cień miasta — czarny ślad na ścianie, między blokiem a otchłanią trwa ostatnie starcie. Demonologia, cień miasta — nie odwracam twarzy, choć pod skórą zimny lęk po cichu się żarzy. [Bridge] Kiedy świt rozcina dachy, znika szept i znak, lecz na dłoni został pył, a w pamięci obcy takt. Jeśli noc znów zapuka, nie otworzę jej drzwi, znam już imię tego cienia — nosi moje rysy. [Refren] Demonologia, cień miasta — czarny ślad na ścianie, między blokiem a otchłanią trwa ostatnie starcie. Demonologia, cień miasta — nie odwracam twarzy, choć pod skórą zimny lęk po cichu się żarzy. [Outro] Miasto zamyka bramy. Cień zostaje za mną.