# **CZŁOWIEK UCZY SIĘ CAŁE ŻYCIE**

Testo

**[Intro – mówione]** Najpierw myślisz, że wiesz wszystko. Potem życie pokazuje ci, że nie wiedziałeś nawet, o co pytać. Człowiek uczy się całe życie… a i tak umiera głupi. **[Zwrotka 1]** Kiedy byłem młody, miałem odpowiedź na wszystko, świat był czarno-biały — dobro, zło i widowisko. Każdy starszy tylko gadał, ja wiedziałem przecież lepiej, dziś przekazuję ich przestrogi tym, co też wiedzą lepiej. Mówili: „Nie ufaj każdemu”, ufałem, bo tak chciałem, mówili: „Szanuj pieniądz”, więc go lekko wydawałem. „Nie wchodź dwa razy w ogień” — wszedłem trzeci, żeby sprawdzić, czy ten sam płomień drugi raz potrafi mocniej sparzyć. Najpierw robisz, później myślisz — taka ludzka przypadłość, gdy masz rację, rośnie ego, gdy jej nie masz — boli bardzo. Każda blizna to nauka, której nie znajdziesz w zeszycie, lecz nim zaczniesz ją rozumieć, znowu wpadasz w podobne życie. Jedni uczą się na błędach, drudzy kolekcjonują błędy, trzeci widzą mur przed sobą, ale biegną w niego prędzej. Bo rozsądek przychodzi późno, kiedy mleko już rozlane, zawsze wiemy, co należało zrobić — kiedy jest pozamiatane. **[Refren]** Człowiek uczy się całe życie, a i tak umiera głupi, ciągle szuka odpowiedzi, choć ten sam błąd znów go gubi. Czasem mądrość przyjdzie późno, czasem prawda mocno boli, lecz dopóki jeszcze żyjesz, możesz nauczyć się powoli. Człowiek uczy się całe życie, a i tak umiera głupi, raz coś straci, raz coś znajdzie, raz się sprzeda, raz wykupi. Każdy dzień to nowa lekcja, każdy człowiek to podręcznik, tylko życie nie podpowie, który rozdział jest ostatni. **[Zwrotka 2]** Uczysz się, że dobry uśmiech nie oznacza dobrych chęci, że najgłośniej mówią „bracie” ci, co pierwsi są zajęci, kiedy trzeba coś poświęcić, kiedy trzeba stanąć obok, wtedy nagle tracą zasięg, mają sprawy, idą drogą. Uczysz się, że cisza czasem mówi więcej niż przemowa, że nie każda piękna obietnica będzie dotrzymana. Że najdroższe rzeczy w życiu nie posiadają ceny, a za darmo można dostać najboleśniejsze problemy. Uczysz się od kobiet, kumpli, od rodziny, od ulicy, od zwycięstw, które oślepiają, i od strat, co uczą liczyć. Od tych, którzy ci pomogli, i od tych, co wbili nóż, jedni uczą cię miłości, drudzy komu nie ufać już. Uczysz się od swoich dzieci, choć sam miałeś być ich mistrzem, że ciekawość świata może wygrać z każdym schematem. Uczysz się od swoich starych, gdy sam zaczynasz rozumieć, że ich zakazy były strachem, nie pragnieniem, by cię stłumić. **[Refren]** Człowiek uczy się całe życie, a i tak umiera głupi, ciągle szuka odpowiedzi, choć ten sam błąd znów go gubi. Czasem mądrość przyjdzie późno, czasem prawda mocno boli, lecz dopóki jeszcze żyjesz, możesz nauczyć się powoli. Człowiek uczy się całe życie, a i tak umiera głupi, raz coś straci, raz coś znajdzie, raz się sprzeda, raz wykupi. Każdy dzień to nowa lekcja, każdy człowiek to podręcznik, tylko życie nie podpowie, który rozdział jest ostatni. **[Bridge – spokojniej]** Może nie chodzi o to, żeby wiedzieć wszystko. Może chodzi o to, żeby umieć powiedzieć: „Nie wiem”. Żeby po każdej porażce nie wracać jako ten sam człowiek. Choć… czasem trzeba upaść kilka razy, żeby w końcu zauważyć podłogę. **[Zwrotka 3]** Dziś już wiem, że nie wiem wiele — i to chyba krok do przodu, bo największy głupiec zawsze widzi siebie pośród mędrców. Mądry pyta, głupi krzyczy, pewny siebie daje rady, choć sam często nie potrafi z własnym życiem dojść do ładu. Każdy niesie swoją prawdę, swoje lęki, swoje racje, jeden wierzy tylko w liczby, drugi wierzy w przeznaczenie. Jeden mówi: „Żyj rozsądnie”, drugi: „Korzystaj, nim przeminiesz”, a odpowiedź pewnie leży gdzieś dokładnie między nimi. Nie nauczysz się miłości tylko z cudzych opowieści, nie nauczysz się przegrywać, dopóki cię strata nie zmiecie. Nie zrozumiesz, czym jest zdrowie, póki ciało nie odmówi, ani ile warte słowo, nim ktoś bliski go nie złamie. Więc nie wstydź się swoich błędów, jeśli coś z nich pozostaje, gorzej popełniać wciąż te same i nazywać je przypadkiem. Życie nie ma odpowiedzi wydrukowanych na końcu, sam dopisujesz rozwiązania, zanim zgaśnie światło w domu. A gdy kiedyś przyjdzie koniec i zamknę ostatni rozdział, pewnie nadal kilku rzeczy nie zrozumiem — trudno, można. Bo człowiek uczy się całe życie, prawda stara jak świat, a i tak umiera głupi… tylko trochę mądrzejszy niż na początku swoich lat. **[Refren finałowy]** Człowiek uczy się całe życie, a i tak umiera głupi, lecz po drodze może pomóc, może kochać, może wrócić. Może wybaczyć za późno, może wcześniej przeprosić, może nauczyć się doceniać, zanim przyjdzie coś utracić. Człowiek uczy się całe życie, a i tak umiera głupi, niech więc pyta, niech próbuje, niech się myli, niech się zgubi. Bo nie chodzi, żeby odejść z odpowiedzi pełną głową, tylko żeby zostawić po sobie choć jedną lekcję komuś. [Outro – mówione] Wczoraj wiedziałem wszystko. Dzisiaj mam kilka pytań. Jutro pewnie zrozumiem, że pytałem nie o to. Człowiek uczy się całe życie… a i tak umiera głupi.