Jordanow odwyk

가사

Refren: Siedzę w Jordanowie, siódmy dzień na froncie, Białe proszki w lusterku — odjechałem w końcu. Krok po kroku, w głowie czysty plan, Nie dam tej chorobie nigdy rządzić tam. Zwrotka 1: Pierwsze dni w łóżku — ciało płonie, głowa pęka, Wspomnienia ulic dalej w głowie robią pętlę. Święta bez mamy — tęsknota pali jak ogień, Ale każdy dzień tutaj zmniejsza mój problem. Przemek, Grzesiu, Marcin — razem, dobre chwile, Propsuję was chłopaki — dzięki wam święta były miłe. Biznes ruszył we Wrocławiu — wspólnik mnie propsuje, Codziennie raportuje — dzięki temu spokój czuję. Zwrotka 2: Wspomnienia białych linii wracają nocą, Ale cisnę do przodu — nie słucham co mówią. Wiem, że mogłem spalić wszystko jednym ruchem, Zostawić tylko popiół i pustkę pod sufitem. Teraz stawiam granice — nie wpuszczam już demonów, Nie dam się wciągnąć znowu w ten sam tor bez kontroli. Każdy dzień tu to walka — ale czuję progres, Nie chcę skrótów — chcę życia, nie kolejnych obsesji. Patrzę w lustro — bez maski, bez fałszu na twarzy, Każdy ruch teraz mój — nie jak kiedyś na fazie. Refren: Siedzę w Jordanowie, siódmy dzień na froncie, Białe proszki w lusterku — odjechałem w końcu. Krok po kroku, w głowie czysty plan, Nie dam tej chorobie nigdy rządzić tam. Zwrotka 3: Terapeuta Paweł — słowa jak strzały w głowę, Ale słucham i biorę — bo chcę odbudować zdrowie. To nie tylko przetrwanie — to wolność w środku, Nowy fundament życia — bez chaosu i prochów. Myślę o Amelii — tęsknię, ale trzymam pion, Każdy stres mnie uczy — że mam kontrolę, nie on. Sen krótki — ciało zmęczone, ale duch nie siada, Już nie wrócę tam — gdzie mnie ta chemia zjadała. Więzień bez krat — w głowie zamknięty horror, Dziś wychodzę z tego — krok po kroku, powoli. Zwrotka 4 (walka z nałogiem): Nałóg to nie chwila — to wojna dzień w dzień, Cichy głos w głowie mówi: „wróć, przecież wiesz”. Znam te mechanizmy, znam każdy ten schemat, Jedna kreska niewinna — potem znowu przepaść. To nie jest zabawa — to walka o życie, Jeden zły ruch i znów toniesz w tym syfie. Dziś uczę się mówić „nie” samemu sobie, Bo największy wróg często siedzi w głowie. Nie chcę już uciekać w sztuczne pocieszenia, Chcę czuć każdy moment — nawet ból i zwątpienia. Bo prawdziwa siła to nie brak upadków, Tylko wstać i iść dalej — mimo strachu i braku. Refren (końcowy): Siedzę w Jordanowie, siódmy dzień na froncie, Białe proszki w lusterku — odjechałem w końcu. Krok po kroku, w głowie czysty plan, Nie dam tej chorobie nigdy rządzić tam.