Ból

가사

Ej… Kopter… Wiem, że dziś powinnam być tam. I właśnie to boli najbardziej. Sama mam burzę, sama mam strach, sama się gubię kolejny raz. W głowie mam syf, w sercu mam żal, ale nieważne — bo Ty jesteś tam. Sam ze swym bólem, sam w ciężki dzień, a mnie przy Tobie nie może dziś być. Chciałabym przyjść, chciałabym biec, usiąść przy Tobie i nie mówić nic. Kopter, przepraszam, naprawdę żałuję, siedzę bezsilna i źle się z tym czuję. Ty mnie ratowałeś, gdy spadałam w dół, a teraz ja nie mogę zabrać Ci pół tego ciężaru, co zgniata Ci kark, i właśnie dlatego tak trafia mnie szlag. Bo chciałabym pomóc, a nie umiem wstać, chciałabym zadzwonić — nie umiem Cię brać na swoje barki, gdy pękają mi też, lecz gdybym mogła — zabrałabym Twój stres. Choć nie ma mnie tam — jestem przy Tobie, choć nie mówię nic — mam Ciebie w głowie. Choć sama mam strach, choć sama mam mrok, dla Ciebie zrobiłabym jeszcze ten krok. Bo Ty dajesz dużo, ja nie daję nic, i właśnie ta myśl nie pozwala mi żyć. Wkurwia bezsilność, przygniata jak głaz, bo chcę być dla Ciebie, gdy wali się świat. Choć nie ma mnie tam… Choć nie daję rad… Kopter, pamiętaj — nie jesteś mi obojętny, nawet gdy milczę jak głaz. Telefon na stole, patrzę jak świeci, mam tysiące słów, lecz żadne nie leci. Chcę wybrać Twój numer, zapytać: „Jak żyjesz?”, lecz sama się duszę, choć tego nie widzisz. I nienawidzę siebie za każdą tę chwilę, bo Ty dla mnie zrobiłeś naprawdę aż tyle. Gdy grunt mi uciekał — dawałeś mi dłoń, więc teraz ja chciałabym dać Ci swą broń na walkę z tym wszystkim, co siedzi Ci w głowie, lecz sama dziś tonę i nic Ci nie powiem. Nie dlatego, że nie chcę. Nie dlatego, że mam gdzieś. Właśnie dlatego tak boli mnie fakt, że gdy potrzebujesz — nie ma mnie tam. Chciałabym krzyknąć: „Kopter, ja jestem!”, nawet gdy sama się sypię na części. Chciałabym zabrać Ci cały ten ciężar, żebyś choć chwilę nie musiał pamiętać. Choć nie ma mnie tam — jestem przy Tobie, choć nie mówię nic — mam Ciebie w głowie. Choć sama mam strach, choć sama mam mrok, dla Ciebie zrobiłabym jeszcze ten krok. Bo Ty dajesz dużo, ja nie daję nic, i właśnie ta myśl nie pozwala mi żyć. Wkurwia bezsilność, przygniata jak głaz, bo chcę być dla Ciebie, gdy wali się świat. Nie powiem Ci: „Będzie okej”, bo wiem, że czasami to pusty tekst. Nie powiem: „Zapomnij, minie ten dzień”, bo wiem, że niektóre dni zostawiają cień. Powiem Ci tylko: przepraszam za ciszę, za to, że nie dzwonię, choć w głowie Cię słyszę. Za to, że gdy trzeba być obok najbardziej, ja walczę ze sobą i sama upadam. Ale nawet gdy pękam — martwię się o Ciebie. Nawet gdy tonę — chcę wiedzieć, co u Ciebie. Nawet gdy własny świat wali mi się na łeb, oddałabym wiele, by ulżyć Ci choć jeden dzień. Kopter… Ty byłeś przy mnie, kiedy gasło mi światło, więc boli podwójnie, że dziś mnie zabrakło. Nie cofnę tej chwili, nie zmienię tych dat, ale sercem przy Tobie — choć dzieli nas świat. Jeśli dziś milczę, nie znaczy: „mam gdzieś”, czasami po prostu nie umiem już nieść. Ani siebie, ani bólu, ani kolejnych spraw… ale gdy chodzi o Ciebie — próbuję, choć brak mi już sił. Więc wybacz mi ciszę. Wybacz mi strach. Wybacz, że właśnie dziś nie mogę być tam. Bo gdybym mogła wybierać, gdzie teraz mam być… usiadłabym obok Ciebie. I nie musiałabym mówić nic.