Ptsd

Letra

[Vers 1] Ek hou my jas nog teen my bors, soos deure wat nie heeltemal sluit. ’n Koppie koud langs die bed, en elke kraak laat my weer besluit. Die oggend vra nie baie nie, net asem, net nog een tree. Ek dra ’n naam vir hierdie storm: PTSD, maar ek is meer as dit. [Voor-refrein] As my hande bewe, bly jy naby, geen vrae wat soos klippe val. Jy sit die liggie in die gang aan, en wag totdat my hart weer kalm kan raak. [Refrein] PTSD, jy skryf nie my einde nie, jy is ’n wond, nie wie ek is. Ek leer my liggaam stadig glo ’n kamer kan weer veilig wees. PTSD, wanneer die nag my roep, vat ek vandag se asem vas. Met elke klein tree vorentoe kom ek ’n bietjie terug na my. [Vers 2] Ek tel die teëls onder my voete, noem vyf dinge wat ek sien. Die blou bord, die houttafel, die reën wat teen die venster dien. Daar is dae wat ek terugtrek, waar stilte harder as ’n stem kan praat. Maar ek leer om hulp te vra, en om nie alleen deur dit te gaan nie. [Voor-refrein] As my oë weer ver weg raak, sê jy sag: “Jy’s hier, jy’s nou.” Ek hoef nie sterk te lyk nie, ek mag breek en steeds bly staan. [Refrein] PTSD, jy skryf nie my einde nie, jy is ’n wond, nie wie ek is nie. Ek leer my liggaam stadig glo ’n kamer kan weer veilig wees. PTSD, wanneer die nag my roep, vat ek vandag se asem vas. Met elke klein tree vorentoe kom ek ’n bietjie terug na my. [Brug] Môre hoef nie groot te wees nie, net ’n venster, net ’n sonstraal. ’n Naam wat ek hardop kan sê, ’n vriend wat nie sommer weggaan nie. En as die vrees weer aan die klop kom, maak ek plek vir wat ek voel. Ek is nie net wat met my gebeur het nie, ek is ook alles wat ek kies om te doen. [Laaste refrein] PTSD, jy skryf nie my einde nie, jy is ’n wond, nie wie ek is nie. Ek leer my liggaam stadig glo ’n kamer kan weer veilig wees. PTSD, ek hoor jou, maar ek bly, ek gee my hart nog ruimte, nog kans. Met elke klein tree vorentoe kom ek al hoe verder terug na my. [Outro] Ek is hier. Ek haal asem. Ek is meer as wat gebeur het.