Chłopak z rogu2

Lyrics

**„Ten sam dom, inne życie”** *druga część do „Ten sam róg, inne życie”* [Intro] Ten sam chłopak. Ten sam kaptur. Tylko oczy starsze. Kiedyś stał na rogu, dzisiaj wraca pamięcią do domu, w którym cisza nigdy nie była spokojem. [Zwrotka 1] Ten chłopak z kapturem na oczach, co stał kiedyś na rogu, nie wziął się znikąd — miał swój dom i swoje powody. Ojca, który rzadko mówił, ale zawsze coś ukrywał, i matkę, która z uśmiechem całe noce się modliła. W kuchni pachniała herbata, ale w powietrzu był alarm, jakby każdy dźwięk na klatce miał za chwilę zmienić dramat. Ojciec był w papierosach, nie tych z kiosku pod blokiem, bardziej w kartonach, telefonach i rozmowach półszeptem. Syn za mały, żeby wiedzieć, ale za duży, by nie czuć, że jak ojciec mówi „spokojnie”, to coś pali się w sercu. Matka patrzyła przez okno, niby sprawdzała pogodę, a naprawdę liczyła auta, które stały pod domem. I może dlatego później on zakładał kaptur nisko, bo w domu nauczył się chować oczy przed wszystkim. Nie chciał być jak ojciec, ale znał ten sam niepokój, więc stanął kiedyś na rogu, jakby szukał tam spokoju. [Refren] Ten sam róg, ale wcześniej był ten sam dom, ta sama matka, ten sam ojciec i ten sam ciężki ton. Chłopak zmienił adres, ale niósł rodzinne cienie, bo zanim wyszedł na ulicę, już miał ulicę w sobie. Ten sam dom, inne życie, inne światło na ścianie, czasem koniec interesu jest początkiem oddychania. Ojciec stracił swój świat, matka zyskała ciszę, a syn pierwszy raz zrozumiał, czemu sam uciekał w życie. [Zwrotka 2] Produkcję dojechały psy, przyszli wcześnie, bez gadania, drzwi, krzyk, światło, ręce, twarze blade od pytania. Jednych pozamykali, drudzy zniknęli na lata, a ci, co pili za zdrowie, nagle nie znali tematu. Ojciec już nie w papierosach, bo papierosy go zjadły, kiedyś miał swoje układy, dziś ma tylko swoje prawdy. Na garażu cisza, w piwnicy echo po kartonach, jakby cały ten interes nigdy nie był z tego domu. A matka? Paradoksalnie była w mniejszym stresie, mniej pieniędzy w szufladzie, ale mniej strachu w oddechu. Nie czekała już na kroki, nie drżała od telefonu, nie udawała przed synem, że wszystko jest w porządku. On patrzył na to z boku, już nie dziecko, jeszcze nie mężczyzna, zrozumiał, że czasami ulga przychodzi przez zgliszcza. Ojciec niby przegrał, ale dom przestał się palić, i pierwszy raz od dawna matka nie musiała udawać. [Refren] Ten sam róg, ale wcześniej był ten sam dom, ta sama matka, ten sam ojciec i ten sam ciężki ton. Chłopak zmienił adres, ale niósł rodzinne cienie, bo zanim wyszedł na ulicę, już miał ulicę w sobie. Ten sam dom, inne życie, inne światło na ścianie, czasem koniec interesu jest początkiem oddychania. Ojciec stracił swój świat, matka zyskała ciszę, a syn pierwszy raz zrozumiał, czemu sam uciekał w życie. [Zwrotka 3] Pamięta ojca przy stole, jak patrzył gdzieś przez ścianę, nie jak król podziemia, bardziej jak człowiek po przegranej. Bez historii o sukcesach, bez tych ludzi i układów, nagle zwykły, trochę pusty, jakby wyszedł z własnych kadrów. I to bolało bardziej niż krzyki, psy i kajdanki, bo syn zobaczył w nim człowieka, nie legendę z opowieści. Zrozumiał, że twardość często bywa tylko maską, a za maską siedzi strach, który nie umie zasnąć. Matka podlewała kwiaty, radio grało gdzieś w kuchni, niby zwykły dzień, a jednak pierwszy bez tej burzy. Nie było wielkich słów, nikt nie mówił: „będzie pięknie”, ale spokojny obiad czasem znaczy więcej niż pieniędzy więcej. I wtedy chłopak z kaptura pierwszy raz poczuł jasno, że nie wszystko, co się kończy, musi kończyć się porażką. Bo ojciec stracił interes, ale dom odzyskał oddech, a matka zamiast strachu miała ciszę za oknem. [Bridge] Nie stanął na rogu przypadkiem. Nie milczał przypadkiem. Nie chował oczu pod kapturem tylko dlatego, że był z ulicy. Czasem ulica zaczyna się w domu, przy stole, przy telefonie, który dzwoni za późno. [Zwrotka 4] Po latach wrócił pod blok, ale myślami dalej do kuchni, gdzie matka robiła herbatę, gdy ojciec gubił ludzi. Nie chciał go osądzać, bo sam znał smak błędu, i też nieraz skręcał tam, gdzie droga prowadzi w ciemność. Może dlatego rozumiał tych młodych na ławce, co chcą szybko być kimś, bo w domu byli zawsze na stracie. Może dlatego nie krzyczał, kiedy widział ich miny, bo sam kiedyś tak patrzył — spod kaptura, bez winy. Tylko dzisiaj już wie, że każdy róg ma historię, każdy chłopak ma dom, który nauczył go czegoś. Jeden dostał miłość, drugi dostał napięcie, trzeci dostał ciszę, która ciążyła najwięcej. I gdy ktoś pyta, czemu tak długo uciekał od siebie, on widzi ojca, matkę, klatkę i ten stary przebieg. Nie tłumaczy się nikomu, bo nie wszystko da się streścić, czasem całe życie mieści się w jednym spojrzeniu matki. [Refren końcowy] Ten sam róg, ale wcześniej był ten sam dom, ta sama matka, ten sam ojciec i ten sam ciężki ton. Chłopak zmienił adres, ale niósł rodzinne cienie, bo zanim wyszedł na ulicę, już miał ulicę w sobie.