Instabilie in mijn familie

Lyrics

[Verse] Vroeger zat ik gewoon met familie aan tafel, warmte in de kamer, alles leek stabiel. Brood op de plank, verhalen van de dag, ik voelde me gedragen, niks dat me brak. M’n broer bouwde groot, m’n zus bracht nieuw leven, ik keek om me heen in de familie en dacht: dit is gegeven. Ik hoorde erbij, zonder twijfel of strijd, ik dacht: dit is voor altijd, dit raak ik nooit kwijt. [Verse 2] Maar langzaam werd het anders, werd de grond wat dun, ik voelde scheuren onder mij, wist niet meer waar ik begon. Zocht liefde en spullen om te vullen wat leeg was in m’n hart, maar alles wat ik pakte, viel kapot, eventjes kleur maar telkens weer zwart. Ik greep naar flessen, en nachten zonder slaap, een masker op m’n kop, niemand die doorhad wat ik draag. Iedere lach was nep, iedere blik een facade, ik rende maar door, maar verloor mezelf in schade. [Verse 3] En toen kwam jij, pa, eindelijk echt dichtbij, voor het eerst dat ik je leerde kennen als man naast mij. We praatten, we deelden, ik voelde: dit is echt, een vader en zoon, iets wat ik altijd heb gemist. Maar net toen ik dacht: dit blijft, dit is van mij, dit is hoe het hoort, nam de dood je weg, zo hard, zo koud, t leven is gestoord. Ik bleef achter verdoofd, ik wist niet wat ik moest, ik had je net gevonden, en toen verloor ik je voorgoed. [Bridge] Die nachten werden donkerder, flessen gaven geen rust, ik zocht jou in de stilte, maar vond alleen de lust, Flessen niet genoeg, kwam in aanraking met harddrugs. Familie bleef daar, trok me telkens omhoog, maar ik voelde me leeg, er was niks geen sprankje geloof. Zo ging het door, veel te lang in de nacht, machteloos wakker, geen oog dat nog lacht. Elke fles was een vriend, elke lijn was een vlucht, maar niks dat het gat dichtte, alleen maar lucht. Spiegel gaf me een vreemde terug, ik kende dat gezicht niet, ogen vol chaos, een hart dat niets meer liet. Ik dacht: misschien is dit het, misschien stopt het hier, maar ergens in die stilte vond ik toch weer een kier. [Verse 4] Kerstnacht bracht stilte, geen rook, geen glas, maar een stem diep vanbinnen die zei: je kan dit, gast. Ik gooide de fles weg, brak met die strijd, ik vond mezelf terug in wat ik dacht dat ik kwijt. Ik schreef nieuwe lijnen, geen lijnen op tafel, maar plannen, verhalen, dromen als wapens. Ik viel en ik stond, maar ik leerde te vechten, niet tegen de wereld, maar voor mijn eigen rechten. [Verse 5] Nu draag ik littekens, diep, maar met trots, ze vertellen wie ik ben, ze hebben mij los. Ik ben rauw, ik ben hard, maar ik ben niet meer stuk, ik leef nu op kracht, niet op neppe geluk. Familie blijft m’n haven, maar ik vaar eigen koers, met stormen achter mij en een nieuw soort vuur. Ik ben aanwezig en afwezig, maar eindelijk vrij, ik klop maar door — dit keer klopt het met mij. [Outro] Ik verloor bijna alles, zelfs jou, pa, te snel, maar door dat verlies weet ik nu wie ik zelf ben wel. De nachten waren hel, maar ze gaven mij kracht, ik leef opnieuw, en dit keer met eigen macht.