(1). IK BEN NOG HIER

가사

IK BEN NOG HIER 2008 — Eén seconde veranderde alles [INTRO — Fluisterend. Zachte piano. Een eenzame viool.] 2008… Eén seconde… Eén ongeval… En mijn leven brak… in twee. [2 seconden volledige stilte] [COUPLET 1 — Lage, breekbare stem. Viool komt langzaam op.] Ooit was ik sterk als een leeuw, de wereld lag voor mij open. Mijn motor… de wind in mijn gezicht… ik reisde, ik lachte, ik durfde te dromen. Maar toen kwam die ene seconde… Vanaf mijn nek werd mijn lichaam stil. Mijn benen gingen niet meer verder… [Stem wordt krachtiger] MAAR IK… IK WILDE NOG VERDER! [REFREIN — Strijkers zwellen aan. Krachtige zang.] Mijn lichaam is veranderd… MAAR IK BEN NOG HIER! Mijn benen mogen zwijgen… MAAR NIET HET VUUR IN MIJ! Ik rijd… ik reis… ik lach… ik leef! Ik heb nog zoveel liefde om te geven. Ik steek mijn hand niet uit om te bedelen… Maar als ik iemand helpen kan… DAN BEN IK ER! [COUPLET 2 — Klarinet solo. Verdrietige, warme stem.] Mensen… luister toch eens… Hoeveel levens gaan verloren in het wachten op een liefde die niet komt? Niet iedere liefde wordt beantwoord… Niet ieder hart klopt voor hetzelfde hart. En terwijl je iemand blijft achternalopen, zet het verdriet oogkleppen op je ogen. Je ziet de bloemen niet meer bloeien… Je mist de schoonheid om je heen. En iedere seconde die voorbijgaat… DIE KOMT NOOIT MEER TERUG! [COUPLET 3 — Piano en zachte viool. Intiem.] Verwar verlangen niet met echte liefde… Soms is het slechts een vuur dat even brandt. Echte liefde groeit wanneer je iemand leert kennen, wanneer je elkaar begrijpt… en respecteert. Wanneer je samen kunt lachen, samen kunt zwijgen, wanneer het geluk van de ander ook jouw geluk wordt. Je kinderen… je familie… de mensen die blijven… Dáár ligt zoveel liefde die je niet mag vergeten. Want liefde kun je niet afdwingen… MAAR JE KUNT WEL LEREN LIEFHEBBEN! [BRIDGE — Muziek valt bijna stil. Alleen piano.] Als kind kon één euro je gelukkig maken… De hele wereld paste in een klein moment. Later zoek je dat geluk in honderd euro… in duizend… in honderdduizend. Maar hoeveel je ook bezit… die ene onschuldige glimlach van vroeger kun je met geen fortuin terugkopen. [Gesproken, langzaam en diep] Al heb je miljarden… Al ben je koning van de wereld… In hoeveel huizen kun je tegelijk wonen? In hoeveel auto’s kun je tegelijk rijden? Zelfs op een gouden bord blijft eten… eten. En water… WATER BLIJFT WATER! [CLIMAX — Klarinet stopt. Viool stijgt hoog. Dan volledig orkest.] Waarom verspillen we ons leven aan wat we niet kunnen krijgen? Waarom vergeten we te genieten van wat vandaag nog voor ons staat? Ieder kind heeft zijn dromen… Iedere jeugd haar eigen vuur… Iedere leeftijd haar schoonheid… EN IEDERE SECONDE HAAR WAARDE! [Stem schreeuwt vanuit het hart] WORD WAKKER! KIJK OM JE HEEN! LEEF… VOORDAT HET LEVEN VOORBIJ IS! [LAATSTE REFREIN — Volle orkestklank, emotioneel en krachtig.] Mijn lichaam is veranderd… MAAR MIJN ZIEL IS NIET GEBROKEN! Het leven heeft mij neergeslagen… MAAR IK BEN WEER OPGEKOMEN! Ik kan niet alles wat ik vroeger kon… Maar ik kan nog lachen… Ik kan nog liefhebben… EN IK KAN NOG LEVEN! [OUTRO — Alles valt weg. Eén viool blijft.] 2008 nam iets van mij af… Maar het leerde mij ook iets wat geen goud ter wereld kan kopen… [Fluisterend] Het leven is niet wat je bezit… Het leven is wat je voelt… wat je deelt… en wie je liefhebt. [3 seconden stilte] IK BEN… NOG HIER. [Een lange, breekbare viooltoon dooft langzaam uit.]