Parapapa

Lời bài hát

**[Intro – mówione]** Dobra, spocznij bratku, nie jesteśmy przecież w wojsku, Nie spinaj się tak mocno, wyluzuj trochę, ziomku. To tylko Wojszyce, tutaj każdy swoje wie, A jak nie wiesz, co się dzieje, zaraz dowiesz się! **[Zwrotka 1]** Dobra, spocznij bratku, nie jesteśmy przecież w wojsku, Więc nie napinaj się tak, jakbyś miał opanować cały świat. Dziś dzień był średni, kanapa przypalona, Znów za długo spałem, głowa rozpalona. Nerwy i rozpierdol, myśli gdzieś uciekają, W szachy słabo grałem, figury mnie ogrywają. Dziwne to życie, dziwnym można je nazwać, Myślałem, że je rozumiem, lecz nie ogarniam tych zagrań. Ani tych podłych, ani czasem nawet dobrych, Pojebane czasy, coraz mniej ludzi godnych. Lojalność wielu gdzieś po drodze umarła, Nie chodzi o poświęcenie, żeby się dusza zaparła. Tylko nie po trupach do celu, miej trochę godności, Nie rób drugiemu krzywdy, nawet gdy masz powody do złości. **[Przedrefren]** Jak zaufać można komuś, Kto sam nie wie, czego chce? Kto cię klepie po ramieniu, A za plecami swoje wie? To aż śmieszne, jak ktoś potrafi być podły i nieszczery, Opadają ręce, życie pisze bestsellery! **[Refren]** Pamparapa! Wojszycki rap, ja go czuję! Pamparapa! Na tym osiedlu dziś rapuję! Mako parówa, każdy tutaj wie, Na Wojszycach właśnie niesie się ten refren! Pam-pa-ra-pa, niech usłyszy cały blok, Kto jest prawdziwy, a kto zmienia twarz co krok! Pam-pa-ra-pa, niech się niesie pośród bram, Wojszycki rap, Wojszycki rap – swój klimat tutaj mam! **[Zwrotka 2]** Bez happy endów, chyba że masaż tantryczny zamówiłeś, Tam prawdopodobnie szczęście swoje odkryłeś. Życie to komedia, czasem kiepski kabaret, Jeden gra bohatera, drugi sprzedaje własny charakter. Każdy ma zasady, dopóki coś się nie opłaca, Jeden mówi o przyjaźni, drugi pierwszy się odwraca. Wielkie słowa, małe czyny, taki mamy dziś paradoks, Wczoraj brat na całe życie, dzisiaj obcy człowiek – chaos. Nie potrzeba złotych koron, ani pomników na placu, Wystarczy być człowiekiem, nie zamieniać serca w kamień. Bo pieniądz nie da klasy, a gadanie nie da twarzy, Czas pokaże, kto był sobą, a kto tylko dobrze marzył. **[Refren]** Pamparapa! Wojszycki rap, ja go czuję! Pamparapa! Na tym osiedlu dziś rapuję! Mako parówa, każdy tutaj wie, Na Wojszycach właśnie niesie się ten refren! Pam-pa-ra-pa, niech usłyszy cały blok, Kto jest prawdziwy, a kto zmienia twarz co krok! Pam-pa-ra-pa, niech się niesie pośród bram, Wojszycki rap, Wojszycki rap – swój klimat tutaj mam! **[Zwrotka 3 – Diss na Mako]** Mako, Mako, dwulicowy szon, Ugryzł rękę, która wcześniej dawała mu dom. Mako, Mako, mistrz zmieniania stron, Kiedy trzeba było stanąć, nagle zniknął cały gość. Mako, Mako, lojalności zero, Własny interes ważniejszy niż koleżeństwo. Błazen totalny, w tym teatrze grasz, Tylko zapomniałeś, że publiczność dobrze zna twarz. Nie chodzi o to, żebyś wszystkim bił pokłony, Lecz jak ktoś ci podał rękę, nie odwracaj się plecami. Bo można stracić wszystko, można zacząć jeszcze raz, Ale kiedy tracisz honor, ciężko odzyskać twarz. **[Outro – mówione, z uśmiechem]** Dobra, wystarczy, nie będziemy się napinać, Jutro znowu nowy dzień, może będzie lepsza mina. Szachy może pójdą lepiej, kanapę się naprawi, A Wojszycki rap niech dalej ludzi bawi! Pamparapa, bratku! To nie wojsko… to Wojszyce!