Paparamako

Lời bài hát

**[INTRO – mówione]** Dobra, spocznij bratku, nie jesteśmy przecież w wojsku, Nie napinaj się tak mocno, wyluzuj trochę, ziomku. To tylko Wojszyce, tutaj każdy swoje wie, A jak nie wiesz, co się dzieje, zaraz dowiesz się! **[ZWROTKA 1]** Dobra, spocznij bratku, nie jesteśmy przecież w wojsku, Więc nie napinaj się tak, jakbyś miał opanować cały świat. Dziś dzień był średni, kanapa przypalona, Znów za długo spałem, głowa rozpalona. Nerwy i rozpierdol, myśli gdzieś uciekają, W szachy słabo grałem, figury mnie ogrywają. Dziwne to życie, dziwnym można je nazwać, Myślałem, że je rozumiem, lecz nie ogarniam tych zagrań. Ani tych podłych, ani czasem nawet dobrych, Pojebane czasy, coraz mniej ludzi godnych. Lojalność wielu gdzieś po drodze umarła, Nie chodzi o poświęcenie, żeby się dusza zaparła. Tylko nie po trupach do celu, miej trochę godności, Nie rób drugiemu krzywdy, nawet gdy masz powody do złości. **[PRZEDREFREN]** Jak zaufać można komuś, Kto sam nie wie, czego chce? Kto cię klepie po ramieniu, A za plecami krzywdzi cię? To aż śmieszne, jak ktoś potrafi być podły i nieszczery, Opadają ręce, życie pisze bestsellery! **[REFREN]** Pamparapa! Wojszycki rap, ja go czuję! Pamparapa! Na tym osiedlu dziś rapuję! Mako parówa, każdy tutaj wie, Na Wojszycach właśnie niesie się ten refren! Pam-pa-ra-pa, niech usłyszy cały blok, Kto jest prawdziwy, a kto przekracza pewien krok! Pam-pa-ra-pa, niech się niesie pośród bram, Wojszycki rap, Wojszycki rap – swój klimat tutaj mam! **[ZWROTKA 2 – KLIMAT WOJSZYC]** Kiedyś same domki, każdy znał tu każdy płot, Spokojne Wojszyce, taki był osiedla los. Z czasem trochę bloków zaczęło piąć się w górę, Nowe mury, nowe twarze, trochę zmieniły strukturę. Ale klimat nadal swojski, każdy kojarzy ten rejon, Nie jesteśmy wielkim miastem, choć Wrocław jest naszą sceną. Tu się życie toczy swoim, trochę dziwnym rytmem, Czasem ktoś cię rozbawi, czasem zostawi z kwitem. Bez happy endów, chyba że masaż tantryczny zamówiłeś, Tam prawdopodobnie szczęście swoje odkryłeś. Życie to komedia, czasem kiepski kabaret, Jeden gra bohatera, drugi sprzedaje własny charakter. Każdy ma zasady, dopóki coś się nie opłaca, Jeden mówi o przyjaźni, drugi pierwszy się odwraca. Wielkie słowa, małe czyny, taki mamy dziś paradoks, Wczoraj brat na całe życie, dzisiaj obcy człowiek – chaos. **[REFREN]** Pamparapa! Wojszycki rap, ja go czuję! Pamparapa! Na tym osiedlu dziś rapuję! Mako parówa, każdy tutaj wie, Na Wojszycach właśnie niesie się ten refren! Pam-pa-ra-pa, niech usłyszy cały blok, Kto jest prawdziwy, a kto przekracza pewien krok! Pam-pa-ra-pa, niech się niesie pośród bram, Wojszycki rap, Wojszycki rap – swój klimat tutaj mam! **[ZWROTKA 3 – DISS NA MAKO]** Mako, Mako, dwulicowy szon, Ugryzł rękę, która wcześniej dawała mu dom. Ktoś ci podał pomocną dłoń, kiedy brakowało sił, A ty w zamian go wydałeś, żebyś lepszą pozycję miał. Mako, Mako, pamiętasz, kto ci podał dłoń? Kto pomagał, kiedy ciężko było przejść przez los? A ty sprzedałeś jego zaufanie za własny komfort, Żeby tobie było lepiej, komuś zgotowałeś kłopot. Nie każdy, kto cię zdradził, zrobił to przez przypadek, Czasem ktoś poświęci drugiego, żeby sam miał łatwiej. Można wiele wybaczyć, można zacząć jeszcze raz, Ale jak wydajesz swego, trudno spojrzeć prosto w twarz. Mako, Mako, frajer totalny, Zero lojalności, błazen niebanalny. Nie chodzi o to, żebyś wszystkim bił pokłony, Lecz jak ktoś ci pomógł, nie odwdzięczaj się krzywdami. **[OSTATNI REFREN – MOCNIEJ, CHÓR]** Pamparapa! Wojszycki rap, ja go czuję! Pamparapa! Całe osiedle dziś rapuje! Mako parówa, niech niesie się ten dźwięk, Na Wojszycach właśnie kończy się ten dzień! Pam-pa-ra-pa, od domków aż po bloki, Tu każdy ma swój rozum i nie każdy robi kroki, Które prowadzą tam, gdzie warto razem iść, Bo lojalność to nie slogan – trzeba umieć z nią żyć! **[OUTRO – MÓWIONE]** Dobra, wystarczy, nie będziemy się napinać, Jutro znowu nowy dzień, może będzie lepsza mina. Szachy może pójdą lepiej, kanapę się naprawi, A Wojszycki rap niech dalej ludzi bawi! Pamparapa, bratku! To nie wojsko… To Wojszyce!