Sztandar Pod Głogami

Lyrics

[Intro] Hej, niesie wiater po graniach głos, ziemia pod nogą, na barkach los. Z dziada pradziada ten sam twardy szlak, idę przed siebie, choć nieraz brak. [Zwrotka 1] Z kamienia serce, lecz bije jak dzwon, w kieszeni mało, lecz w oczach mam dom. Droga mnie uczy, jak milczeć i trwać, jak z pustych dłoni jeszcze komuś dać. Na twarzy mróz i od słońca ślad, za mną ciężary i niejeden upadł świat. Czasy nie lekkie, chleb twardy jak głaz, ale jak trzeba, to staję — jeszcze raz. Ojciec mi mówił: „Synu, nie pękaj, gdy ciemno w duszy, to ogień rozpalaj. Rodzina korzeń, co trzyma pion, choć wieje halny, nie złamie go”. Więc niosę imię jak sztandar i znak, po ścieżkach życia, co znaczą mój szlak. Nie po złoto, nie po pusty blask, tylko po prawdę, co hartuje nas. [Refren] Przez góry i dym, przez błoto i deszcz, idę, bo serce pamięta swą pieśń. Choć ciężki ten świat i nieraz brak tchu, mam przy sobie dom, mam rodzinę, mam lud. Przez góry i dym, przez noc i przez mgłę, niesiemy swój los, choć wygina nas gniew. Bo życie to szlak, a człowiek to pień, jak przetrwa burzę — wypuści znów cień. [Zwrotka 2] Na zakrętach życia niejeden zszedł w bok, jednego zabrał strach, drugiego mrok. Ja dalej idę, choć rani mnie kurz, choć nieraz na plecach mam cały ten trud. Matka jak świeca, co czuwa przez noc, jej ciche modlitwy dawały mi moc. Gdy świat mi odbierał i kradł każdy sen, to w jej dobrym słowie odnajdywałem tlen. Bracia, siostry, krew — nie wstydzę się łez, bo twardy nie znaczy, że nic nie czuje wiesz. W dolinach bieda, na szczytach wiatr, a człowiek się uczy, ile naprawdę wart. Nie jeden raz przyszło liczyć tylko na cud, nie jeden raz niosłem na barkach swój lud. Ale góry mnie uczą, że po każdej z zim przychodzi dzień nowy i topnieje dym. [Refren] Przez góry i dym, przez błoto i deszcz, idę, bo serce pamięta swą pieśń. Choć ciężki ten świat i nieraz brak tchu, mam przy sobie dom, mam rodzinę, mam lud. Przez góry i dym, przez noc i przez mgłę, niesiemy swój los, choć wygina nas gniew. Bo życie to szlak, a człowiek to pień, jak przetrwa burzę — wypuści znów cień. [Bridge / śpiew folkowy] Hej, za granią świta dzień, choć bolał krok i bolał cień. Hej, nie zabierze świata zgiełk tego, co w sercu gra od wiek. Hej, z popiołu wstaje żar, rodzina to nasz święty dar. Hej, choć los jak zimny głaz, to w nas jest siła, co dźwiga czas. [Zwrotka 3 / rap mocniej] To nie bajka, brat, tylko pot i piach, życie wali mocno, czasem prosto w twarz. Ale z każdej blizny robię własny znak, każda rana mówi mi, ile jestem wart. Nie sprzedam korzeni za plastik i splendor, w mojej mowie ziemia, w moich żyłach tenor. Słowiański duch, podhalański kurz, na werbel serca spada świata brud. I choć nieraz bieda zagląda przez próg, to człowiek jest bogaty, gdy ma swoich wokół. Niech się niesie echo po dolinach hen — że przetrwamy wszystko, póki razem tlen. [Outro] Przez góry i dym, przez życie i ból, człowiek niesie dom, choćby pusty był stół. A gdy przyjdzie noc i przyciśnie nas chłód, to rodzina jak ogień rozświetli znów trud