جعبه سکوت

Lyrics

[Verse 1] پیش از رفتنت دادی دست من جعبه‌ای که قفلش از سکوت بود گفتی: «هرگز بازش نکن، پسر» و نگاهت مثل یک حکمِ کبود بیست سال گذشت و خاکِ سرد نام تو را از لب‌هایم نبرد دیروز، خسته از سؤالِ بی‌جواب قفل را چرخاندم، لرزید آفتاب [Pre-Chorus] درِ چوبی آهسته وا شد بوی سال‌ها از خانه پا شد یک گوشی تازه، روشن، بی‌غبار در دلِ آن جعبه، مانده انتظار [Chorus] روی صفحه، من بودم همین حالا پشتِ سرم دستی پنهان، بی‌صدا این عکس را چه کسی از من گرفت؟ وقتی هیچ‌کس در اتاقم نبود تو که بیست سال است خوابیده‌ای این تصویر را از کجا دیده‌ای؟ [Verse 2] گوشی را برداشتم، سرد و سبک انگشتم روی شیشه، بی‌قرار عکس همان لحظه بود؛ همان اتاق همان پیراهن، همان قابِ کنار پشت سرم سایه‌ای در عکس نبود اما حس کردم کسی آن‌جا ایستاد نام تو را آهسته صدا زدم جعبه در دستم تکانی ناگهان داد [Pre-Chorus] روی صفحه یک پیام آمد بی‌صدا، مثل نفس، آرام فقط یک جمله، از شماره‌ای قدیم: «گفتم بازش نکن، عزیزم» [Chorus] روی صفحه، من بودم همین حالا پشتِ سرم دستی پنهان، بی‌صدا این عکس را چه کسی از من گرفت؟ وقتی هیچ‌کس در اتاقم نبود تو که بیست سال است خوابیده‌ای این تصویر را از کجا دیده‌ای؟ [Bridge] اگر این گوشی تازه است، پس چرا اسم تو در فهرستِ تماس‌هاست؟ اگر آن سوی عکس، کسی نایستاد پس این دست روی شانه‌ام کجاست؟ [Outro] صفحه خاموش شد، اتاق ماند و من جعبه باز، و درِ خانه نیمه‌باز از تهِ راهرو صدایت آمد: «حالا دیگر... نوبت توست باز»