Wie raakt hem aan

Lyrics

Couplet 1 In het verpleeghuis brandt nog licht. De gang is stil, de deur valt dicht. Hij zit bij het raam, zijn handen stil, alsof hij iets herinneren wil. Zijn naam staat op de kamerdeur. Zijn jas hangt aan de haak. Maar niemand ziet de jonge man die ooit haar handen raakte. Ze weten hoe laat hij eten moet, ze weten wanneer hij slaapt. Maar niet hoe lang het geleden is dat iemand hem heeft aangeraakt. Refrein Niemand raakt hem aan zoals zij dat vroeger deed. Hij zoekt geen ander leven, hij zoekt wat hij vergeet. Geen schuld, geen slecht verlangen, geen stiekem avontuur. Alleen een beetje warmte in een veel te lange duur. Couplet 2 Soms loopt hij ’s nachts de gang op, naar een deur die niet klopt. Hij denkt dat zij daar binnen ligt, dat iemand op hem wacht. Een vrouw schrikt wakker, roept om hulp. De nachtdienst komt erbij. Er wordt rustig ingegrepen: tot hier, niet verder, allebei. En dat is goed. Dat moet ook zo. Een grens is geen verwijt. Maar in de stilte na zo’n nacht blijft iets van hem nog kwijt. Refrein Niemand raakt hem aan zoals zij dat vroeger deed. Hij zoekt geen ander leven, hij zoekt wat hij vergeet. Geen schuld, geen slecht verlangen, geen stiekem avontuur. Alleen een beetje warmte in een veel te lange duur. Bridge Zijn dochter zegt: “Zo was hij niet.” Zijn vrouw kijkt naar de grond. De dokter noemt het ontremming. De zorg blijft zacht en rond. Maar ergens onder alle mist, onder ziekte, schaamte, pijn, vraagt een lichaam zonder woorden: mag ik nog menselijk zijn? Couplet 3 Geef hem geen schaamte als een jas. Geen fluistertoon, geen straf. Geef duidelijke, zachte grenzen. Geef nabijheid waar dat mag. Een dansje in de middag. Een hand, een rustig uur. Geen antwoord op de eenzaamheid, maar even minder muur. Laatste refrein Niemand raakt hem aan zoals zij dat vroeger deed. Hij zoekt geen ander leven, hij zoekt wat hij vergeet. Geen schuld, geen slecht verlangen, geen stiekem avontuur. Alleen een beetje warmte in een veel te lange duur. Outro In het verpleeghuis dooft het licht. De nacht houdt zacht de wacht. Hij valt eindelijk in slaap nadat iemand zijn hand vasthoudt. Niet te lang. Niet zonder grens. Niet als oplossing voor gemis. Maar lang genoeg om nog te voelen dat hij niet verdwenen is.