Chłopak z rogu

Lyrics

[życie” [Intro] Ten sam blok. Ten sam sklep. Ten sam róg. Tylko ludzie już inni. Albo ci sami, ale po wszystkim. [Zwrotka 1] Ten chłopak, co stał na rogu, już tam dawno nie stoi, ktoś mówi, że się ogarnął, ktoś że tylko lepiej broi. Kaptur zmienił na płaszcz, dres na czarne spodnie, ale w oczach dalej miał noc, tylko trochę bardziej godnie. Los się potoczył dziwnie, jak butelka po chodniku, raz pod drzwi komisariatu, raz pod próg pośrednika. Raz ktoś go wciągał w bagno, raz sam chciał tam wrócić, bo człowiek czasem tęskni za tym, co go miało zniszczyć. Pierwszą kasę włożył w auto, nie w zegarek, nie w blachę, mówił: „muszę mieć czym jechać, jak się zrobi za ciasno”. Drugą kasę włożył w kogoś, kto miał mówić mu „tato”, chociaż sam nie wiedział jeszcze, jak się kocha bez strachu. Potem się ożenił cicho, bez wielkiego wesela, kilka osób przy stole, matka płakała jak trzeba. Ona miała dobre oczy, ale widziały za dużo, takie kobiety nie pytają — one wiedzą, kiedy wróżą. [Refren] Ten sam róg, inne życie, inny ciężar w kieszeni, człowiek zmienia adres, ale nie zawsze siebie zmieni. Jedni mówią: „wyszedł z tego”, drudzy: „poczekaj chwilę”, bo przeszłość ma cierpliwość i zna wszystkie ulice. Ten sam róg, inne światło, inne twarze na klatce, ktoś dorósł do rodziny, ktoś do swojej porażki. Nie każdy, kto odszedł, naprawdę się oddalił, czasem stoisz kilometr dalej, ale w głowie ten sam kamień. [Zwrotka 2] Miał dziecko, które śmiało się tak, jakby świat był prosty, i wtedy pierwszy raz naprawdę bał się własnej przeszłości. Bo łatwo jest być twardym, gdy ryzykujesz siebie, gorzej, kiedy małe dłonie śpią w pokoju obok ciebie. Przestał odbierać numery, co dzwoniły po nocy, przestał wpadać „na chwilę”, gdzie się traciło godziny. Koledzy mówili: „zmieniłeś się, bracie, co jest?”, a on tylko patrzył w bok, bo nie chciał mówić, że chce. Chce zwykłego poniedziałku, chce rachunków bez paniki, chce kanapek do pracy, chce nie sprawdzać wyniku. Chce mieć nudę w mieszkaniu, bo nuda bywa luksusem, dla tych, co kiedyś żyli tak, jakby jutro było blefem. Ale miasto nie zapomina, ono tylko daje przerwę, czasem spotkasz starego siebie w cudzej gębie na melinie. Ktoś mówi: „pamiętasz akcję?”, ktoś: „bracie, dawaj numer”, a ty czujesz, że stare drzwi znów chcą cię wciągnąć w tunel. [Refren] Ten sam róg, inne życie, inny ciężar w kieszeni, człowiek zmienia adres, ale nie zawsze siebie zmieni. Jedni mówią: „wyszedł z tego”, drudzy: „poczekaj chwilę”, bo przeszłość ma cierpliwość i zna wszystkie ulice. Ten sam róg, inne światło, inne twarze na klatce, ktoś dorósł do rodziny, ktoś do swojej porażki. Nie każdy, kto odszedł, naprawdę się oddalił, czasem stoisz kilometr dalej, ale w głowie ten sam kamień. [Zwrotka 3] Raz wrócił pod blok z synem, tak po prostu, przejazdem, pokazać mu trzepak, sklep i swoje dawne kłamstwa. Mały spytał: „tato, czemu patrzysz na to smutno?”, a on powiedział: „bo tu kiedyś było dla mnie za głośno”. Nie umiał mu powiedzieć, że tu nauczył się milczeć, że tu widział, jak chłopaki mylą honor z wyciem. Że tu pierwszy raz zrozumiał, że głód nie zna zasad, i że każdy chce być kimś, kiedy nikt go nie zauważa. Na rogu stał następny, młody, z tym samym spojrzeniem, takim, które mówi: „nie potrzebuję niczyjej pomocy”. Patrzyli na siebie chwilę, jak dwa różne końce drogi, jeden jeszcze nie wszedł w ogień, drugi znał zapach popiołu. Chciał mu coś powiedzieć, ale słowa brzmią jak kazanie, a kazania na osiedlach umierają przed zdaniem. Więc tylko skinął głową, jakby mówił: „uważaj”, bo czasem tyle możesz dać komuś, kto jeszcze sam się sparza. [Bridge] Nie każdy wraca na róg po zemstę. Nie każdy wraca po ziomków. Czasem wracasz tylko sprawdzić, czy dalej tam stoi ten chłopak, którym byłeś. [Refren końcowy] Ten sam róg, inne życie, inny ciężar w kieszeni, człowiek zmienia adres, ale nie zawsze siebie zmieni. Jedni mówią: „wyszedł z tego”, drudzy: „poczekaj chwilę”, bo przeszłość ma cierpliwość i zna wszystkie ulice. Ten sam róg, inne światło, inne twarze na klatce, ktoś dorósł do rodziny, ktoś do swojej porażki. Nie każdy, kto odszedł, naprawdę się oddalił, czasem stoisz kilometr dalej, ale w głowie ten sam kamień. [Outro] A chłopak z rogu? Nie został święty. Nie został legendą. Po prostu któregoś dnia pierwszy raz nie poszedł tam, gdzie zwykle przegrywał siebie.