Chłopak z rogu

Lyrics

[Intro] Miasto nie śpi. Ono tylko udaje, że nie widzi. A ludzie? Ludzie też. [Zwrotka 1] Na rogu stał chłopak, którego nikt już nie pytał, czy ma gdzie wracać, czy tylko jeszcze nie znika. Kaptur na oczach, ręce w kieszeniach, listopad, w twarzy miał taki spokój, co nie wróży nic dobrego. Mówił mało. Tacy mówią mało z zasady, bo każde zdanie może komuś odsłonić rany. Miał ojca w papierosach, matkę w nerwach i ciszy, i blok, który nauczył go nie prosić, tylko liczyć. Najpierw liczył drobne, potem minuty do świtu, potem cudze spojrzenia, czy już szukają winnych. Pod paznokciem miał beton, w kieszeni miał wstyd, a pod skórą ten głód, żeby choć raz nie być niczyj. [Pre-Chorus] I kiedy w szybie zobaczył swoje odbicie, nie poznał chłopaka, co stoi tak cicho. Jedna noc, jeden krok, i wszystko może pęknąć. Jedna noc, jeden krok, a on dalej nie wie. [Chorus] Na rogu, na rogu stoi i nie woła. Na rogu, na rogu serce ma z betonu. Na rogu, na rogu nikt go nie przytuli. Na rogu, na rogu uczy się od nowa. [Zwrotka 2] W jego kieszeni nie było planów, tylko resztki, bilet połamany na pół i dwa obce adresy. Kiedy śmiech szedł przez klatkę, on schodził niżej, bo znał ten rodzaj żartu, który kończy się ciszej. Widział chłopca spod dziesiątki, co wracał bez butów, widział dziewczynę z trzeciego, co płakała do kurtki. Każdy tu coś dźwigał, każdy coś chował pod język, a blok umiał milczeć tak, żeby nikt nie pękł pierwszy. On też się uczył tej sztuki, aż stała się skórą, aż nawet własne nazwisko brzmiało jak cudze słowo. A jednak czasem, gdy śnieg siadał na parapet, chciał być zwykłym chłopakiem, nie cieniem na mapie. [Pre-Chorus] I kiedy w szybie zobaczył swoje odbicie, nie poznał chłopaka, co stoi tak cicho. Jedna noc, jeden krok, i wszystko może pęknąć. Jedna noc, jeden krok, a on dalej nie wie. [Chorus] Na rogu, na rogu stoi i nie woła. Na rogu, na rogu serce ma z betonu. Na rogu, na rogu nikt go nie przytuli. Na rogu, na rogu uczy się od nowa. [Bridge] Może ktoś go kiedyś nauczy, że nie trzeba zawsze stać jak mur. Że można wrócić bez hałasu, z pustych dłoni zrobić cud. Może jutro mu nie ucieknie, może jutro nie będzie klatką. Może wreszcie ktoś powie: jestem, zanim zgaśnie pod latarką. [Chorus] Na rogu, na rogu stoi i nie woła. Na rogu, na rogu serce ma z betonu. Na rogu, na rogu nikt go nie przytuli. Na rogu, na rogu uczy się od nowa.