Chłopak z rogu 2

Lyrics

[**„Ten sam róg, inne życie II”** [Intro] Ten sam dom. Inna cisza. Ten sam ojciec, ale już nie ten sam interes. I matka, co kiedyś bała się dzwonka, dziś pierwszy raz śpi spokojniej. [Zwrotka 1] Ojciec już nie w papierosach, bo produkcję psy dojechały, jednych zawinęli z rana, drudzy sami się poddali. Na bramie taśma, w garażu echo po kartonach, kiedyś pachniało kasą, dziś tylko wilgocią i końcem. Ci, co chodzili pewni, nagle patrzą w dół pod buty, bo życie szybko prostuje nawet najtwardsze karki z ulicy. Telefony powyłączane, kontakty nie istnieją, a ci, co pili za zdrowie, teraz nie odbierają w biedzie. Ojciec siedzi przy stole, mniej mówi, więcej słucha, jakby pierwszy raz zobaczył, że cisza też potrafi ukłuć. Nie ma już tych rozmów szeptem, nie ma wyjść o północy, nie ma obcych aut pod domem, co znikały bez powodu. I paradoks całej sprawy, śmieszny jak łzy przez zęby, że matka jest spokojniejsza, odkąd skończył się ten przemysł. Mniej pieniędzy na stole, ale mniej strachu w powietrzu, czasem biedniej znaczy lżej, kiedy serce nie żyje w napięciu. [Refren] Ten sam dom, inne życie, inne światło na ścianie, czasem koniec interesu jest początkiem oddychania. Jedni mówią: „przepadł temat”, drudzy: „dobrze, że tak wyszło”, bo nie każdy upadek musi kończyć się tylko krzywdą. Ten sam dom, inne życie, mniej telefonów po nocy, matka już nie patrzy w okno, gdy szczekają gdzieś psy. Ojciec stracił swój świat, ale może zyskał rodzinę, bo czasem trzeba wszystko stracić, żeby wrócić choć na chwilę. [Zwrotka 2] Kiedyś mówił: „damy radę”, ale w oczach miał pożar, taki, który grzeje dom, ale zaraz może go spalić. Matka znała ten ton, znała kroki po klatce, znała ciszę przed burzą i te kłamstwa najładniejsze. Nie pytała już „gdzie byłeś?”, bo odpowiedź znała z twarzy, kobiety czują prawdę szybciej, niż facet zdąży ją zważyć. Robiła herbatę, jakby mogła nią zgasić cały chaos, ale ile można gasić cudze wojny własną wiarą? Teraz mniej jest wszystkiego, ale więcej normalności, rachunki bolą, lecz nie bolą tak jak ciągłe niepewności. Nie ma kopert w szufladach, nie ma dziwnych odwiedzin, nie ma ludzi, co się śmieją, ale patrzą jak złodzieje. Ojciec niby przegrany, ale może tylko zdjęty z toru, który prowadził prosto w ścianę, mimo świateł i honoru. I choć nikt tu nie klaskał, nikt nie zrobił z tego filmu, matka pierwszy raz od dawna nie drgnęła od telefonu. [Refren] Ten sam dom, inne życie, inne światło na ścianie, czasem koniec interesu jest początkiem oddychania. Jedni mówią: „przepadł temat”, drudzy: „dobrze, że tak wyszło”, bo nie każdy upadek musi kończyć się tylko krzywdą. Ten sam dom, inne życie, mniej telefonów po nocy, matka już nie patrzy w okno, gdy szczekają gdzieś psy. Ojciec stracił swój świat, ale może zyskał rodzinę, bo czasem trzeba wszystko stracić, żeby wrócić choć na chwilę. [Bridge] Nie każda strata jest karą. Nie każde zamknięte drzwi są końcem. Czasem psy wchodzą po to, żeby ktoś w domu wreszcie przestał się bać. [Zwrotka 3] Syn patrzy na ojca inaczej, już nie jak na legendę, bardziej jak na człowieka, który walczył nie tam, gdzie trzeba. Bo łatwo robić z faceta mit, gdy sypie się gotówka, trudniej zostać przy nim wtedy, gdy zostaje tylko prawda. Ojciec już nie był królem, nie rozdawał uśmiechów, nie miał historii przy stole, co robiły z niego bohatera. Ale może pierwszy raz był bardziej obecny niż wcześniej, bo nie uciekał co chwilę w świat, który zjadał go od środka. Matka podlewa kwiaty, w kuchni radio gra cicho, niby nic wielkiego, a jednak w tym jest zwycięstwo. Bo dom nie zawsze potrzebuje pałacu i marmuru, czasem chce tylko spokoju, obiadu i braku strachu. A on siedzi przy oknie, patrzy, jak dzień się kończy, może myśli o tych, których już nie wypuściły sądy. Może liczy swoje błędy, może pierwszy raz je czuje, bo gdy gaśnie stary biznes, człowiek słyszy własne sumienie. [Refren końcowy] Ten sam dom, inne życie, inne światło na ścianie, czasem koniec interesu jest początkiem oddychania. Jedni mówią: „przepadł temat”, drudzy: „dobrze, że tak wyszło”, bo nie każdy upadek musi kończyć się tylko krzywdą. Ten sam dom, inne życie, mniej telefonów po nocy, matka już nie patrzy w okno, gdy szczekają gdzieś psy. Ojciec stracił swój świat, ale może zyskał rodzinę, bo czasem trzeba wszystko stracić, żeby wrócić choć na chwilę. [Outro] I nikt tu nie mówi, że zrobiło się pięknie. Po prostu zrobiło się ciszej. A czasem cisza w domu to największy luksus, jaki można było kupić za przegraną.