Cieni

Lyrics

Intro] Miasto nie śpi. Ono tylko udaje, że nie widzi. A ludzie? Ludzie też. [Zwrotka 1] Na rogu stał chłopak, którego nikt już nie pytał, czy ma gdzie wracać, czy tylko jeszcze nie znika. Kaptur na oczach, ręce w kieszeniach, listopad, w twarzy miał taki spokój, co nie wróży nic dobrego. Mówił mało. Tacy mówią mało z zasady, bo każde zdanie może komuś odsłonić rany. Miał ojca w papierosach, matkę w nerwach i ciszy, i blok, który nauczył go nie prosić, tylko liczyć. Najpierw liczył drobne, potem ludzi, potem straty, potem dni, kiedy nie odbierał od brata. Nie był zły. Po prostu życie go przycisnęło, a jak człowiek długo milczy, to w końcu mówi ciemność. Widziałem go raz w knajpie, siedział bokiem do ściany, jak ktoś, kto nawet w cieple sprawdza wyjście awaryjne. Śmiał się zbyt krótko, pił trochę za szybko, a w oczach miał mieszkanie, do którego nie chciał wracać. [Refren] Bez fanfar, bez kamer, bez wielkich przemówień, tu ludzie znikają, zanim ktoś ich zrozumie. Jedni idą po swoje, drudzy idą po spokój, trzeci stoją pod sklepem i nie wiedzą, po co. Ulica nie płacze, ona tylko pamięta, kto komu był bratem, kto komu był pętlą. I każdy ma w sobie ten jeden korytarz, gdzie nawet przy świetle dalej boi się oddychać. [Zwrotka 2] Miała na imię chyba Ola, może Anka, nie pamiętam, takich historii miasto nie trzyma w kalendarzach. Pracowała za barem, kończyła nad ranem, zmywała cudzy śmiech z blatów mokrą szmatą. Miała faceta, co mówił o zasadach przy ludziach, a w domu robił z miłości coś podobnego do długu. Na mieście charakterny, głośny, pewny siebie, w czterech ścianach mały człowiek w za dużym gniewie. Ona nie chciała dramatu, chciała normalnego wtorku, herbaty bez strachu, snu bez telefonu w dłoni. Chciała śmiać się naprawdę, nie po to, żeby uspokoić, że wszystko gra, kiedy w środku waliły się pokoje. Raz powiedziała: „wiesz, najgorzej jest rano, bo noc ma alibi, a dzień wszystko pokazuje”. I zapaliła papierosa tak, jakby odpalając ogień, próbowała spalić własne wspomnienia z dłoni. [Refren] Bez fanfar, bez kamer, bez wielkich przemówień, tu ludzie znikają, zanim ktoś ich zrozumie. Jedni idą po swoje, drudzy idą po spokój, trzeci stoją pod sklepem i nie wiedzą, po co. Ulica nie płacze, ona tylko pamięta, kto komu był bratem, kto komu był pętlą. I każdy ma w sobie ten jeden korytarz, gdzie nawet przy świetle dalej boi się oddychać. [Zwrotka 3] Znałem też typa, co wygrał raz za dużo, od tamtej pory każda porażka była dla niego próbą. Kasyno, poker, mecze, kursy, szybkie zwroty, myślał, że oszukuje los, a los liczył procenty. Miał kobietę, co patrzyła najpierw z pogardą, potem z ciekawością, potem już z własną kartą. Mówiła: „to głupie”, później: „pokaż, jak to działa”, aż pewnej nocy sama w kasynie piła herbatę sama. I tu nie chodzi o morał, bo morały są tanie, każdy ma swoją wodę, w której uczy się kłamać. Jeden topi się w grze, drugi w czyichś ramionach, trzeci w ambicji, czwarty w tym, że nie umie kochać. Najstraszniejsze rzeczy nie dzieją się w filmach, tylko w kuchniach, windach, autach i niedokończonych zdaniach. Ktoś mówi: „zaraz wracam”, ktoś mówi: „daj mi chwilę”, i czasem ta chwila trwa potem całe czyjeś życie. [Bridge] Nie pytaj miasta o prawdę. Miasto odpowiada ciszą. A cisza ma dobrą pamięć. [Refren końcowy] Bez fanfar, bez kamer, bez wielkich przemówień, tu ludzie znikają, zanim ktoś ich zrozumie. Jedni idą po swoje, drudzy idą po spokój, trzeci stoją pod sklepem i nie wiedzą, po co. Ulica nie płacze, ona tylko pamięta, kto komu był bratem, kto komu był pętlą. I każdy ma w sobie ten jeden korytarz, gdzie nawet przy świetle dalej boi się oddychać. [Outro] A rano? Rano miasto wygląda normalnie. Piekarnia otwarta. Tramwaj jedzie. Ktoś kupuje kawę. Ktoś wraca do domu. Ktoś już nie.