Kółko Młodych Pracowników

Lyrics

Stała na placu żelazna kołomyja, krąg zbudowany z łańcuchów i śrub. Krzesła wisiały jak wahadła sumień, jak puste ławy w sądzie, stalowy szafot Wiatr poruszał krzesełka o włos, o pół myśli, jakby testował przyszłe obroty spraw bo jeszcze nikt nie wiedział w sennym miasteczku, że noc rozpędzi prawdziwe koło fortuny. Silnik westchnął jak stary referent, gdy przekręcono czerwony przełącznik, muzyka ruszyła w kółko i w kółko jak przemówienie bez końca i sensu. Najpierw powoli — ceremonialnie, krzesła zataczały miękkie elipsy, śmiech jeszcze brzmiał jak toast przy stole, jakby to była zwyczajna zabawa. Lecz krąg przyspieszył stalowym porządkiem, napiął łańcuch jak struny pytań, wiatr wdarł się w płaszcze, w krawaty jak rewizor w cudzy życiorys. Ziemia pod nimi zmieniła się w rzekę, latarnie w pierścienie ognia, a każdy poczuł nagle w brzuchu że kręci się sam w około władnego sumienia. Krzesła skrzypiały jak stare wyroki, łańcuchy śpiewały metaliczną litanię, a każdy obrót był jak pytanie bez odpowiedzi, bez protokołu. Buty poleciały w nocną odchłań, teczki jak nietoperze, krążyły nad placem, a karuzela mieliła powoli Sumienie, godność, stanowiska. Nad ranem mgła przyszła nad Duklę jak nowy obrus po nocnej uczcie. Przykryła sine nieruchome truchła Karuzela stała nieruchomo, pod nią, dostojne pawie pióropusze. Na drzewach wisiały buty, Pomiędzy teczkami i godnością, pawie. a żelazny krąg milczał spokojnie jak maszyna, która już swoje zrobiła. Kołowrotek władzy zaczyna się niewinnie od obietnicy, że w dłoni będzie kręcił się złoty pieniądz. Lecz często krąży coś innego: żółć trzewi, zawrót głowy i wstyd. Bo gdy ruszy raz karuzela władzy, mieli ona ludzi w swoim obrocie.