Dobre swiatlo

Lyrics

Intro] Czasem wystarczy poranek. Nie wielka zmiana, nie cud. Tylko trochę ciszy, kawa i myśl, że jeszcze można. [Zwrotka 1] Dzisiaj idę wolniej, nie dlatego, że się boję, tylko pierwszy raz od dawna nie uciekam przed spokojem. Miasto jeszcze zaspane, tramwaj kroi mgłę na pół, ktoś z psem przechodzi przez pasy, ktoś poprawia płaszcz i sznur. W oknach pierwsze światła, jakby ludzie wracali do siebie, po nocach pełnych myśli, których nikt nie widział na glebie. I ja też mam swoje, nie noszę aureoli, ale coraz rzadziej mylę dumę z tym, co naprawdę boli. Kiedyś chciałem wygrać wszystko, dzisiaj chcę nie zgubić sensu, umieć zadzwonić do bliskich bez powodu i pretekstu. Umieć usiąść bez telefonu, nie sprawdzać, kto co robi, nie mierzyć własnej wartości tym, czy ktoś mnie dziś ozdobił. Bo życie to nie tylko walka, chociaż tak nas uczono, że jak nie trzymasz gardy, to zaraz ci coś zabiorą. A może czasem siłą jest odpuścić ten teatr, i zamiast gonić za wszystkim, złapać oddech na światłach. [Refren] Dobre światło wpada przez okno, dobry dzień nie musi być głośny. Czasem szczęście to zwykły moment, kiedy nie chcesz być kimś innym niż jesteś. Dobre światło wpada przez okno, dobry bit niesie mnie prosto. Mam przed sobą jeszcze parę dróg, i pierwszy raz nie muszę znać końca. [Zwrotka 2] Pamiętam ludzi, co mówili: „bracie, nie da się inaczej”, a potem sami zamieniali swoje sny na cudze racje. Pamiętam twarze z osiedli, ławki, klatki i sklepy, gdzie każdy miał swój ciężar, tylko nikt nie chciał być miękki. Dzisiaj wiem, że miękkość nie jest żadną porażką, czasem trzeba mieć odwagę, żeby nie odpowiadać maską. Żeby powiedzieć: „nie wiem”, „przepraszam”, „potrzebuję czasu”, i nie robić z każdej ciszy dowodu na brak hałasu. Mam w sobie stare zdjęcia, parę błędów w kieszeni, kilka rozmów, które ciągle potrafią coś zmienić. Ale nie chcę już budować domu z własnych pretensji, bo kto żyje tylko żalem, temu przyszłość się nie mieści. Więc idę. Bez fanfar, bez pozy na zwycięzcę, z normalnym sercem, które czasem bije trochę ciężej. Patrzę na niebo nad blokiem, zwykłe, szare, piękne, i myślę: może właśnie tak zaczyna się szczęście. [Refren] Dobre światło wpada przez okno, dobry dzień nie musi być głośny. Czasem szczęście to zwykły moment, kiedy nie chcesz być kimś innym niż jesteś. Dobre światło wpada przez okno, dobry bit niesie mnie prosto. Mam przed sobą jeszcze parę dróg, i pierwszy raz nie muszę znać końca. [Zwrotka 3] Nie wszystko, co straciłem, było naprawdę moje, nie każdy, kto odszedł, zabrał ze sobą spokój. Nie każda porażka miała mnie złamać na amen, czasem życie robi miejsce, zanim da ci nowy adres. I może nie mam odpowiedzi, które brzmią jak cytaty, mam tylko parę prostych prawd po przejściach i po latach. Że warto być dobrym, nawet gdy świat tego nie klaska, że czasem jeden telefon ratuje więcej niż kasa. Że miłość bez spokoju potrafi zmęczyć jak wojna, że samotność nie zawsze boli, czasem leczy człowieka. Że nie trzeba wszystkich przekonać, nie trzeba wszystkim wygrać, bo najważniejsza bitwa często kończy się w ciszy. Więc gdy ten bit gra lekko, ja też lekko oddycham, nie dlatego, że nie było ciemno, tylko że mija. I jeśli jutro znów przyjdzie cięższe niż planowałem, to przypomnę sobie dziś — że już kiedyś wstałem. [Refren końcowy] Dobre światło wpada przez okno, dobry dzień nie musi być głośny. Czasem szczęście to zwykły moment, kiedy nie chcesz być kimś innym niż jesteś. Dobre światło wpada przez okno, dobry bit niesie mnie prosto. Mam przed sobą jeszcze parę dróg, i pierwszy raz nie muszę znać końca. [Outro] Nie wszystko trzeba wygrać. Nie wszystko trzeba nazwać. Czasem wystarczy iść spokojnie i nie zgubić siebie po drodze.