Cienie Głodu

Lyrics

Intro] Najgłośniej jest wtedy, kiedy nikt już nie dzwoni. Kiedy wygrywasz, a i tak nie masz do kogo wrócić. [Zwrotka 1] On mówił, że ma plan, ale plan miał jego, noc robiła mu z twarzy coś obcego. W kieszeni banknoty, w oczach minus, człowiek może mieć wszystko i dalej czuć głód jak wirus. Przy stole był spokojny, jakby nie miał tętna, dealer rozdawał karty, miasto zamykało piętra. Jedna ręka, druga ręka, trzecia już bez sensu, bo najpierw grał o kasę, potem grał przeciwko sercu. Znał ten błysk, kiedy los udaje przyjaciela, kiedy świat przez pięć minut nie boli, tylko klęka. I to było najgorsze — nie przegrana, tylko wygrana, bo po niej człowiek wierzy, że noc jest mu oddana. A potem świt wpadał przez rolety jak donos, telefon na podłodze, w gardle kurz i popiół. Patrzył w sufit, jakby szukał tam wyroku, i szeptał: „Jeszcze tylko raz, potem zrobię spokój”. [Refren] Cisza po wygranej jest cięższa niż krzyk, bo wtedy widzisz, że nie zmieniło się nic. Ten sam głód, ten sam lęk, ten sam cień za plecami, tylko więcej powodów, żeby dalej się karmić. Mam demony jak braci, co znają kod do drzwi, wchodzą bez pukania, kiedy kończy się film. Nie pytają, czy można, nie mówią dobranoc, siadają obok łóżka i liczą moją słabość. [Zwrotka 2] Ona mówiła: „Nie graj”, zanim sama usiadła, najpierw śmiała się z kart, potem milczała nad kartą. Antypoker, antykasyno, antyten świat cały, aż pierwszy raz jej oczy przy zielonym stole zadrżały. Nie chodziło o żetony, tylko o to uczucie, że można jedną decyzją wyjść z własnej skóry. Że ten cały syf, rachunki, trauma i poranki, na chwilę przegrywają z kolorem jednej karty. Potem miała swoje konto, swoje noce, swoje hasła, swoje „to tylko zabawa”, które coraz mniej gasło. A jak przegrała, to patrzyła tak zimno, jakbym to ja był krupierem, stołem, kasynem i winą. I śmieszne, bo chciałem ją chronić przed ogniem, a sam byłem zapałką, benzyną i oknem. Czasem nie musisz nikogo ciągnąć na dno, wystarczy, że pokażesz, jak świeci pod wodą. [Refren] Cisza po wygranej jest cięższa niż krzyk, bo wtedy widzisz, że nie zmieniło się nic. Ten sam głód, ten sam lęk, ten sam cień za plecami, tylko więcej powodów, żeby dalej się karmić. Mam demony jak braci, co znają kod do drzwi, wchodzą bez pukania, kiedy kończy się film. Nie pytają, czy można, nie mówią dobranoc, siadają obok łóżka i liczą moją słabość. [Zwrotka 3] Nie każda przegrana ma dźwięk rozbitej szyby, czasem to tylko wiadomość: „już nie mam siły”. Czasem to czyjeś oczy, co patrzą bez wiary, bo za dużo razy słyszały te same czary. „Zmienię się”, „ogarnę”, „to był ostatni weekend”, takie zdania są jak monety wrzucone w studnię. Słychać plusk, przez sekundę człowiek czuje ulgę, a potem ta sama ciemność oddaje mu pustkę. Nałóg nie krzyczy. Nałóg negocjuje. Mówi: „jesteś dorosły, nikt ci nie rozkazuje”. Mówi: „przecież zasłużyłeś, przecież miałeś ciężko”, i robi z twojej wolności eleganckie więzienie. A głód? Głód jest cierpliwy jak lichwiarz. Nie musi cię gonić, bo wie, gdzie mieszkasz. Wie, kiedy masz za dużo ciszy i za mało ludzi, wie, jak pachnie noc, w której sam siebie zgubisz. [Bridge] Nie boję się piekła po śmierci. Boję się tego przed snem. Tego momentu, gdy moja głowa zostaje ze mną sam na sam. [Refren końcowy] Cisza po wygranej jest cięższa niż krzyk, bo wtedy widzisz, że nie zmieniło się nic. Ten sam głód, ten sam lęk, ten sam cień za plecami, tylko więcej powodów, żeby dalej się karmić. Mam demony jak braci, co znają kod do drzwi, wchodzą bez pukania, kiedy kończy się film. Nie pytają, czy można, nie mówią dobranoc, siadają obok łóżka i liczą moją słabość. [Outro] Najgorsze nie jest przegrać. Najgorsze jest wygrać i poczuć, że nadal jesteś głodny.