شکست در آغوش آزادی

Lyrics

هنوز آن روز را فراموش نکرده‌ام. هنوز آن نگاه را در چشمانت به یاد دارم. هنوز صدایت در گوشم مانده است. هنوز آن لحظه را که گفتی: «نگران نباش، همه چیز درست می‌شود» از یاد نبرده‌ام. گفتی کنارم هستی. گفتی تنهایم نمی‌گذاری. گفتی فردا آزاد می‌شوم. گفتی با قاضی صحبت می‌کنی. گفتی راهی پیدا می‌کنی. و من باور کردم. چون تو خانواده بودی. چون تو خواهرم بودی. چون هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی برسد که به تو شک کنم. آن روز فقط ده روز بود که آزاد شده بودم. تازه داشتم نفس می‌کشیدم. تازه داشتم امیدوار می‌شدم که شاید زندگی دوباره لبخند بزند. بعد تلفنم زنگ زد. گفتی کلیدهایت را دیده‌ام یا نه. گفتم نه. پرسیدی کجا هستم. گفتم خانه پدر و مادربزرگ آمده‌ام. یک مکالمه ساده بود. چیزی که هر روز بین اعضای خانواده اتفاق می‌افتد. اما چند ساعت بعد در خانه را زدند. وقتی در را باز کردم، دو مأمور و وثیقه‌گذار روبه‌رویم ایستاده بودند. احساس کردم زمان متوقف شده است. گفتند وثیقه لغو شده. تمام دنیا دور سرم چرخید. هزار سؤال در ذهنم شکل گرفت: چطور؟ چرا؟ چه اتفاقی افتاده؟ مگر قرار نبود همه چیز درست باشد؟ همان لحظه به تو زنگ زدم. صدایم می‌لرزید. گفتم: «چه اتفاقی افتاده؟» و تو گفتی: «به خدا نمی‌دانم، دارم می‌آیم.» و من باز هم باور کردم. چون هنوز دلیلی نداشتم که باور نکنم. وقتی مرا به سمت ماشین می‌بردند، تو را دیدم. کنار دوست پسرت ایستاده بودی. نگاهت کردم. دنبال جواب می‌گشتم. دنبال امید می‌گشتم. دنبال همان خواهری می‌گشتم که همیشه فکر می‌کردم دارم. گفتم: «مگر وثیقه را نگذاشته بودیم؟ چه شده؟» و تو مستقیم در چشمانم نگاه کردی و گفتی: «قول می‌دهم درستش کنم. فردا آزاد می‌شوی. نگران نباش. همه چیز درست می‌شود.» آن لحظه آخرین چیزی بود که قبل از بسته شدن در ماشین شنیدم. تمام مسیر به همان جمله‌ها فکر می‌کردم. تمام شب به همان جمله‌ها فکر می‌کردم. تمام هفته به همان جمله‌ها فکر می‌کردم. اما فردا آمد. و گذشت. و هیچ چیز درست نشد. بعد یک فردای دیگر آمد. و آن هم گذشت. و باز هم هیچ چیز درست نشد. و کم‌کم فهمیدم بعضی دردها از زندان سخت‌ترند. بعضی زخم‌ها از میله‌های آهنی عمیق‌ترند. بدترین درد این نیست که آزادی‌ات را از دست بدهی. بدترین درد این است که اعتمادت را از دست بدهی. اینکه کسی را از جانت بیشتر دوست داشته باشی، و بعد روزی برسد که دیگر ندانی کدام حرفش حقیقت بوده و کدام نه. سال‌ها گذشت. اما آن صحنه هنوز در ذهنم زنده است. هنوز آن در را می‌بینم. هنوز صدای مأموران را می‌شنوم. هنوز نگاهت را به یاد دارم. هنوز آن قول‌ها را به یاد دارم. و هنوز از خودم می‌پرسم: اگر آن روز جای من بودی، آیا تو هم همین‌قدر راحت فراموش می‌کردی؟ آیا تو هم می‌توانستی شب‌ها راحت بخوابی؟ آیا تو هم می‌توانستی به زندگی ادامه بدهی انگار هیچ اتفاقی نیفتاده؟ من نمی‌دانم. اما چیزی که می‌دانم این است: من آن روز شکسته شدم، اما نابود نشدم. زمین خوردم، اما بلند شدم. گریه کردم، اما ادامه دادم. همه چیزم را از من گرفتند، اما اراده‌ام را نتوانستند بگیرند. امروز هنوز ایستاده‌ام. هنوز نفس می‌کشم. هنوز برای رؤیاهایم می‌جنگم. و شاید بزرگ‌ترین پیروزی من همین باشد. اینکه با وجود تمام دردها، با وجود تمام زخم‌ها، با وجود تمام خیانت‌هایی که احساس ک ، هنوز تسلیم نشده‌ام. و هنوز به راه خودم ادامه