Blok, Który Liczył

Lyrics

[Intro] Miasto nie śpi. Ono tylko udaje, że nie widzi. A ludzie? Ludzie też. [Zwrotka 1] Na rogu stał chłopak, którego nikt już nie pytał, czy ma gdzie wracać, czy tylko jeszcze nie znika. Kaptur na oczach, ręce w kieszeniach, listopad, w twarzy miał taki spokój, co nie wróży nic dobrego. Mówił mało. Tacy mówią mało z zasady, bo każde zdanie może komuś odsłonić rany. Miał ojca w papierosach, matkę w nerwach i ciszy, i blok, który nauczył go nie prosić, tylko liczyć. Najpierw liczył drobne, potem długi, potem dni, aż się nauczył, że w tym mieście wszystko ma swój dźwięk i gryzie. Każdy krok jak wyrok, każdy śmiech jak nóż, a on szedł prosto przed siebie, jakby znał ten ból. [Pre-Chorus] I nie pytał już o nic, bo i tak nikt nie odpowie. W jego oczach była noc, ale noc bez opowieści. Kiedy pękał mu głos, to zaciskał zęby mocniej, jakby w środku miał ogień, który spalał go po cichu. [Chorus] Najpierw liczył drobne Potem liczył łzy Najpierw liczył drobne Potem liczył dni Nie mów mu, że minie On już zna ten bruk Najpierw liczył drobne Teraz liczy cios [Zwrotka 2] W klatce schodowej pachniało zupą i starym kurzem, sąsiad znał jego milczenie lepiej niż własne porusze. Ktoś krzyczał przez ścianę, ktoś trzaskał drzwiami w dół, a on stał przy oknie i uczył się nie ufać snom. W kieszeni miał strach, w głowie plan na jeden dzień, bo dłuższe plany w tym mieście kończyły się źle. Raz wrócił z krwią na rękawie, bez pytań, bez słów, matka spojrzała i zrozumiała, że nie ma już powrotu wstecz. Powiedział: „To nic”. Tak mówił zawsze „to nic”, gdy wszystko wokół się sypało, a w nim robił się krzyk. I tylko blok pamiętał, jak wyglądał bez skór, jak uczył się być twardy, żeby nie rozsypać się w pył. [Pre-Chorus] I nie pytał już o nic, bo i tak nikt nie odpowie. W jego oczach była noc, ale noc bez opowieści. Kiedy pękał mu głos, to zaciskał zęby mocniej, jakby w środku miał ogień, który spalał go po cichu. [Chorus] Najpierw liczył drobne Potem liczył łzy Najpierw liczył drobne Potem liczył dni Nie mów mu, że minie On już zna ten bruk Najpierw liczył drobne Teraz liczy cios [Bridge] I kiedy wszyscy mówili: „Będzie lepiej, zobacz”, on patrzył na swoje dłonie i widział tylko listopad. Nie chciał być bohaterem, nie chciał świata na krzyż, chciał jednego ciepłego dnia, żeby wreszcie móc wyjść. Ale miasto ma zwyczaj brać, gdy człowiek ma mało, więc nauczył się iść dalej, nawet kiedy go bolało. [Chorus] Najpierw liczył drobne Potem liczył łzy Najpierw liczył drobne Potem liczył dni Nie mów mu, że minie On już zna ten bruk Najpier