Zor

Lyrics

Bu mektup sana değil… bende kaldığın yaraya yazılıyor. Sen bu satırları hiç okumayacaksın, biliyorum. Ama ben yine de anlatmak zorundayım. Çünkü içimde kaldığı sürece, her nefes alışımda yeniden kanayan bir yer var. Ve o yerin adı sensin. Ben seni türküler gibi sevdim. Sözün yarım kaldığı, gözün dolduğu yerde… iç çeke çeke. Ama türküler güzel olunca her şey düzelmiyor. Meğer türkü ne kadar güzel olursa olsun, yanlış nefeste insanın canını yakarmış. Ben de seni yanlış nefeslerde sevdim. Yanlış zamanda sustum, yanlış yerde konuştum ve en çok da seni incittim. Sen haklıydın. Bunu artık saklayamam. Bir hiç uğruna kırdım seni. Düşünmeden söyledim bazı sözleri. Onurunu incittim, güvenini sarstım. Ve sen benden uzaklaştın. Gidişini şimdi daha iyi anlıyorum. Aynı durumda olsam, ben de benden kaçardım. Sana kızmıyorum. Kırgın değilim sana. Asıl kırgın olduğum kişi, sensin sanıyordum. Ama değilmiş. Asıl kırgın olduğum kişi, kendimim. Çünkü en büyük darbeyi sana vurduğumu sanırken, aslında kendime vurmuşum. Sen gittin… ve ben içimdeki en iyi halimi de seninle birlikte kaybettim. Senin gözlerinde kendimi daha güzel görüyordum. Senin baktığın o adamı ben sevmiştim. Şimdi aynaya baktığımda, o adam yok. Yerinde, sevdiğini inciten, değerini bilemeyen, geç kalan biri var. Ve ben her gün bu adamla yaşamak zorundayım. İşte benim cezam bu. Bu yüzden diyorum ki, sen gitmekle kendine iyilik yaptın. Ben seni hak etmedim. Bunu acındırmak için söylemiyorum. Bu, gerçekle yüzleşmenin en acı hali sadece. Senin sevgin, benim taşıyabildiğimden daha büyüktü. Sen bana iyi geldin, ben sana ağır geldim. Sen kalbimi güzelleştirirken, ben senin kalbini yordum. Bunu artık inkâr edemem. Bir insanı kaybetmek zordur derler. Ama asıl zor olan, o insanla birlikte kendini kaybetmektir. Ben seni kaybettiğim gün, kendime olan saygımı da kaybettim. Kendime küstüm. Hayata küstüm. İnsanlara küstüm. Tanrı’ya bile küstüm. Ama kimseye küstüğüm kadar, kendime küsemedim. Çünkü yine de içimde bir yerde, seni hak etmeyen bu adama bile acıyorum. Şimdi senden bir dönüş beklemiyorum. Geri dön demeye yüzüm yok. Senin için en doğrusu, benden uzak kalman belki de. İyi ki gittin demeye dilim varmıyor… ama “kalsaydın, daha çok yaralanacaktın” gerçeğini de görüyorum. İçim acıyarak kabulleniyorum bunu. Helal et bana. Hakkını, sabrını, sevdanı, emeğini… hepsini. Ben senin kalbinde bir yük oldum. Ama sen benim kalbimde, bir ömür susmayacak bir türkü olarak kaldın. Her gece başımı yastığa koyduğumda, içimden bir ses seni çağırıyor hâlâ. Dudaklarımdan ismin dökülmese de, kalbim fısıldıyor: “Keşke incitmeseydim seni…” Mutlu ol. Ne olur, mutlu ol. Benim olamadığım yerlerde, benden uzakta, benden habersiz… ama mutlu ol. Benimle mümkün olmayan ne varsa, sensiz mümkün olsun. Bir gün başka bir elde huzur bulursan, bil ki uzaktan sessizce gülümserim. İçim acır ama yine de sevinirim. Çünkü seni gerçekten sevmiş bir insanın son görevi budur: kendisi yanarken bile, sevdiğine iyi dilekler göndermek. Ben bu dünyadan senden özür dileyemeden geçeceğim belki. Gözlerinin içine bakıp “hak etmedin” diyemeyeceğim. Ama bil: Benim için en büyük pişmanlık, seni kaybetmek değil; seni hak edememiş olmak. Bu cümleyi her düşündüğümde, içimden bir parça daha eksiliyor. Bu mektup bir sitem değil. Senin gidişine değil, benim hatalarıma yazılmış bir itiraf bu. Kendimi mahkemeye çıkardığım, sanık sandalyesine oturttuğum, sonra da hiçbir savunma yapmadan susmayı seçtiğim bir gece bu. Hakim de, tanık da, suçlu da benim. Senin adını bu dosyadan çoktan düşürdüm. Çünkü senin tek suçun, yanlış bir adamı sevmiş olmak. Onun da bedelini fazlasıyla ödedin. Geri dönme… Bu, seni istemediğim için değil, seni gerçekten sevdiğim için. Dönersen, ben yine aynı hataları yapmaktan korkarım. Yine kırarım, yine yaralarım, yine kendime lanet ederim. Seni bir kez daha incitmeye cesaretim yok. O yüzden uzaktan sevmeyi, sessizce taşımayı öğreniyorum. Bu benim omzumda taşıdığım ömürlük yüküm. Belki bir gün, yıllar sonra, eski bir fotoğrafına denk gelirim. Elim titrer, gözlerim dolar ama bu kez içimden şu cümleyi kurarım: “İyi ki geçmişsin bu hayattan. Bana çok şey öğrettin.” İşte o gün, kendimi biraz affetmeye yaklaşırım belki. Ama bugün değil. Bugün hâlâ yanıyorum. Bu mektubun sonunda senden bir şey istemiyorum. Ne af, ne dönüş, ne mesaj, ne haber… Hiçbir şey. Tek bir cümle bırakmak istiyorum yalnızca: Ben seni hak eden adam olamadım. Ama seni hep, hak ettiğin gibi seveceğim. Uzaktan, sessizce, içimde saklayarak. Ve son sözüm şu: Mutlu ol. Benimle değil, bensiz de olsa… Sen mutlu ol. Çünkü ben acının ne olduğunu biliyorum. Ve en çok, bunu bir daha yaşama ihtimalinden korkuyorum senin için. Hoşça kal demeyeceğim. Çünkü içimden hâlâ “kal” diyorum. Ama sen çoktan gittin, biliyorum. Yine de bil: Bu adamın kalbinde, son nefesine kadar adın yazılı kalacak. Bu mektup bitti ama içimdeki cümle bitmedi. Sen duymasan da, ben içimden söylemeye devam edeceğim: Özür dilerim… ve seni hâlâ seviyorum.