Nasz Wkurw

Lyrics

Dwa tygodnie tu w Brukseli, tęsknię, liczę każdy dzień, w głowie kino: Ty wysiadasz, ja Cię łapię, śmiech i cień. Już walizkę prawie niosę, już w szampanie chłodzę lód — a tu nagle: „Nie polecę… bo paluszek boli w bród”. Stanął świat, a ja jak patrzyłem w telefon jak w mur, wkurw przyszedł jak tornado — zrobił w głowie wielki szturm. No i zamiast być romantyk i nie spędzać z oczu snu, zachowałem się, Monika… jak kompletny dzban i chuj. Bo my tak mamy, Monia — trochę ogień, trochę dym, trochę się pożremy ostro, a potem wracamy w tym. Trochę krzyku, trochę dramy, trochę nerwów, trochę łez, ale bez Ciebie, Monika… ja nie ogarniam się. Chociaż czasem się zachowam jak uparty, stary dzban, i potrafię zrobić awanturę o naprawdę głupi stan, to ja tak chcę z Tobą kiedyś siedzieć, śmiać się do łez, liczyć zmarszczki na dupie, które zrobi nam wspólny stres. Wiem, że byłem wtedy wredny, że poleciał ostry ton, czasem człowiek się gotuje — i wychodzi z niego grom. Nie potrafi się zatrzymać, zanim słowo zrobi krzywdę znów, a potem siedzi i się zastanawia: „no i po co, kurde, było to?” Prawda jest bardzo prosta, choć ją mówię trochę wbrew: my się czasem gryziemy, jakby ktoś nam zagotował krew. Ale kiedy Ciebie nie ma — wszystko robi się nie tak, bo bez Ciebie nawet kłótnie tracą cały sens i smak. Bo my tak mamy, Monia — trochę ogień, trochę dym, trochę się pożremy ostro, a potem wracamy w tym. Trochę krzyku, trochę dramy, trochę nerwów, trochę łez, ale bez Ciebie, Monika… ja nie ogarniam się. Chociaż czasem się zachowam jak uparty, stary dzban, i potrafię zrobić awanturę o naprawdę głupi stan, to ja tak chcę z Tobą kiedyś siedzieć, śmiać się do łez, liczyć zmarszczki na dupie, które zrobi nam wspólny stres. A czekoladki zjedz spokojnie — niech Ci dobrze pójdą w brzuch, bo sto siedemdziesiąt złotych to nie żaden mały ruch. Trochę na Dzień Kobiet, trochę żeby rozejm był, bo jesteś najpiękniejszą dupeczką… i to tyle w tym. Bo my tak mamy, Monia — trochę ogień, trochę dym, trochę się pożremy ostro, a potem wracamy w tym. Trochę krzyku, trochę dramy, trochę nerwów, trochę łez, ale bez Ciebie, Monika… ja nie ogarniam się. Chociaż czasem się zachowam jak uparty, stary dzban, i potrafię zrobić awanturę o naprawdę głupi stan, to ja tak chcę z Tobą kiedyś siedzieć, śmiać się do łez, liczyć zmarszczki na dupie, które zrobi nam wspólny stres.