MANDIGHO — WOJNA DOPIERO SIĘ ZACZYNA

Lyrics

[Intro] Noc, ocean, wyspa bez świateł. Maski, marmur, brud pod pałacem. Myśleli, że są ponad prawem. Aż wszedł Mandigho. [Zwrotka 1] Samolot siada, każdy zna rolę, Młody gra Czapłę, Bystry ma kontrolę. Hasan przy pasie, Mateo idzie po ślad, w willi numer trzy Amelia — pierwszy znak. Potem zwiad nocą, kamery ślepną, klif, dwóch ochroniarzy, sytuacja gęstnieje. Dwie kule przechodzą, nóż kończy pościg, gałąź wbija się w bok, ale wraca do swoich. Amelia opatruje: „musisz leżeć”, on patrzy jej w oczy: „jak wyjdziemy — pogadamy jeszcze”. A gdzieś obok Kwadrat robi własny plan, skrytki po wyspie, Albert wysyła każdy znak. [Refren] Mandigho — kiedy wchodzę, gaśnie świat, za Asię, za Kwadrata, za każdy stracony ślad. Myśleli, że są bogami, że nikt ich nie ruszy, pierwsza bitwa się kończy — wojna budzi się z ciszy. Mandigho — choćby cały świat był przeciw nam, jeśli żyjesz, znajdę ciebie, choćbym został sam. Blizny, dym i ocean, ale cel ciągle trwa, Asia żyje — więc ta historia jeszcze gra. [Zwrotka 2] Kwadrat wpada w ręce Silnego, schodzi pod ziemię, Diabeł ma kawę i uśmiech, jakby robił to codziennie. Dwa palce, krew, pytania — „kto jest po drugiej stronie?”, Kwadrat milczy, aż prawda o ojcu wszystko zmienia w głowie. Zdjęcie z kina, Diabeł siedzi tuż za nim, Wariat dostał wybór — siebie albo syna ocalić. „Dzięki. Teraz wiem.” Plan nagle robi się prosty, granat czeka w kurtce, reszta pod łóżkiem — va banque do końca. Silny wchodzi z czterema, Diabeł pali przed domem, „pod łóżkiem i w szafie” — Kwadrat cofa się pod drzwi spokojnie. Zawleczka spada, Silny skacze przez szkło, huk rozrywa bungalow — Braci się nie traci. To wszystko. [Zwrotka 3] Mateo biegnie do dymu, Diabeł podnosi się z ziemi, jeden strzał i koniec, Silny znika między drzewami. Bystry łapie radio: „Kwadrat zabrał czterech z nami”, Hasan rusza od lotniska — od tej chwili atakujemy. Mateo bez naboi, wróg już śmieje mu się w twarz, nagle dron: „łap metal na ryj” — i kończy się żart. Hasan dopada drugiego, potem sprint do VIP, kamizelki, broń, granaty — teraz oni robią syf. Pusta willa, fałszywy alarm, dron puszcza śmiech, ochrona łyka haczyk, wchodzi prosto w pech. Wybuch robi zmyłkę, oni biegną przez las, Młody rozwala serwerownię, Bystry gasi wzrok i czas. [Refren x2] [Zwrotka 4] Tajne wejście w skarpie, boczny tunel pod pałac, Silny wrzeszczy przy konsoli, nie wie, kto zaszedł go od tyłu. Dwóch ludzi pada, on chowa się za stalą, własna cela, własne zasady — zamykają go tam. W pałacu maski, członkowie Bractwa i strach, kobiety mówią prawdę, kończy się ich bal. Potem domek kobiet — Młody wpada w kłopot, lecz wściekła chmara rzuca się na strażników jak potop. I wtedy helikopter, wojskowy, precyzyjny lot, Karpov wraca z szóstką, bo wyspa idzie na dno. W tajnej strefie Pablo Strange odsłania twarz, Stein rusza do wyjścia — Hasan kończy jego marsz. [Zwrotka 5] Dwóch ludzi Karpova wpada, błysk, huk i krew, Hasan w bark i udo, Mateo leci na glebę. Ivan zdejmuje kominiarkę: „Mandigho, pamiętasz nóż?”, Młody wchodzi od tyłu, sam dostaje, lecz odpowiada już. Mateo zabiera kosę Ivanowi i zamyka stary dług, Bystry łapie ostrość — w helikopterze znajomy ruch. Kaptur, blada twarz, sekunda jak cały wiek: „Mateo… to Asia.” Żyje. Tylko wzrok ma jak nie ten. Dwóch zostaje po nich, Wąchacz wielki jak mur, Celny pyta o Plastusia, prawda rozwala cały spór. „Nie ja go zabiłem, Christian zrobił ten krok.” Celny kończy Wąchacza — od dziś zmienia front. [Bridge] Asia odlatuje. Nie związana. Nie woła. Jakby nie pamiętała, kim była. Hasan mówi cicho: „Przynajmniej wiemy, że żyje.” I to wystarcza. Na razie. [Zwrotka 6] Głos Silnego sklejony, radio prowadzi ich w dół, martwi dla świata ochroniarze składają broń. Celny wiedzie ich do sali, trzy maski, jeden plan, Mateo zdejmuje swoją: „znam wasz grzech i każdy fałsz”. „Dla świata dawno martwi, uciekliście przed sądem, myśleliście, że na wyspie nikt was nie dopadnie.” Hasan patrzy po twarzach, odpowiada tylko: „winni”, i kończy się armia Silnego — cisza robi się zimna. Amelia wraca z torbą, poprawia bandaże, Asia żyje — to jedyne, co naprawdę teraz ważne. Silny daje trop: Królowa, amnezja, kolejne wyspy, rozejm na czas misji, potem pięści i rachunki. [Refren finał] Mandigho — wyspa znika, ale wojna dalej trwa, Młody, Hasan, Bystry, Celny, Amelia — nowy skład. Czapla daje bazę, samolot i kapitał na start, jedna wyspa była początkiem, teraz czas rozbić cały układ. Mandigho — nie pytaj, kto wrócił cały, każdy niesie swoje blizny, każdy kogoś tutaj stracił. Pierwsza bitwa się skończyła, lecz jedno imię ciągle gra: Asia. Znajdziemy cię. To dopiero początek walk. [Outro] Samolot znika nad oceanem. Wyspa zostaje za nimi. Mateo patrzy przez okno. „Odpocznijcie.” „Dlaczego?” „Bo jak wylądujemy… zaczynamy jej szukać.” MANDIGHO. Wojna dopiero się zaczyna.